62

Het is maar een getal. Op 12 december 2021 is het mijn leeftijd. Tja, als je niet oud wilt worden moet je jong doodgaan. Zei mijn vader. Hij werd geboren op 6 juni 1915. Hij op 6/6 en ik op 12/12. Bijzonder toch? Zeker voor iemand die iets heeft met getallen. Nu krijg ik dezelfde ouderdomsvlekken op mijn handen. Denk ik aan het liedje van Stef Bos. Papa, ik lijk steeds meer op jou. Zie ik in onze zoon ook de gelijkenissen. Op zichzelf maar wel sociaal. Eigenzinnig. Eigenwijs. Soms irritant maar makkelijk te vergeven.

Bert_62_Web.jpg






Misschien ga ik te snel? Waar gaat dit over?

Over de letselschade die iedereen zal treffen. Ouderdom. Tenzij je niet oud mag worden. En met 62 vind ik mijzelf toch al wel een beetje oud geworden. Het gaat allemaal niet meer zo makkelijk. Pijntjes, kwaaltjes, niets ernstigs maar het is niet meer zoals 30 jaar geleden. Het kraakt en piept. Ach, je herkent het wel. Als je de 50 bent gepasseerd zeker.

De tijd is genadig voor mij geweest. Veel klanten geloven het niet als ik zeg dat ik de 60 inmiddels ben gepasseerd. En dat streelt mijn ego. Want ik heb wel grijze haren maar nog weinig rimpels. En ik beweeg nog redelijk soepel. Maar ook ik ontkom niet aan ouderdomskwalen. En ook al probeer ik die te negeren of te verbergen, ze zijn er wel. De rechterpols die na 35 jaar badminton toch echt versleten is. Knieën die ook niet meer zo soepel zijn en dan nog een prostaat die zich heeft gemeld. Mijn onderrug kraakt bij sommige oefeningen van de workout waarin ik Chloe Ting een paar keer per week gedurende 30 minuten probeer te volgen. Maar ja, als echte man probeer ik zelfs een jongedame die mij niet kan zien te imponeren.

Nee, je wordt er soms niet vrolijk van. En dan denk ik aan al mijn klanten die van de ene op de andere dag een echt probleem hebben. Niet iets dat geleidelijk tot het dagelijks leven gaat behoren maar van de ene op de andere dag het leven volledig verandert. De ene dag gezond, de andere dag lig je in het ziekenhuis met zware verwondingen. Dat is pas heftig. Je bent onderweg naar familie. Rijdt keurig de aangegeven snelheid. In de verte zie je een tegenligger aankomen. Die lijkt wat te slingeren. Komt dan opeens helemaal op jouw weghelft. Je remt, probeert nog te ontwijken maar het is te laat.

Later hoor je dat de oudere heer onwel is geraakt en zo op de verkeerde weghelft is geraakt. Maar jij ligt met meerdere gecompliceerde breuken in het UMCG. En als je zou weten dat je vanwege een pandemie ook nog eens meer dan een half jaar op een noodzakelijke operatie zou moeten wachten dan was de moed je meteen in schoenen gezonken. Dan zou je willen dat je probleemloos oud zou zijn geworden.

Nou, inmiddels weet ik ook dat niemand probleemloos oud gaat worden. Daar is het leven te ingewikkeld voor. Want iedereen loopt littekens op. Niemand komt ongeschonden uit de strijd die het leven is.

En helemaal als je tussendoor ook nog slachtoffer wordt van een ongeluk. Dat je wordt aangereden, overreden, of geplet. Dan wil je graag dat er iemand voor je is. Die je helpt bij het regelen van de (financiële) gevolgen. En daar ga ik je de volgende 5,5 jaar tot aan mijn pensioen nog bij helpen. Dat doe ik graag. Omdat het mijn werk is. En omdat ik zo werk.

Omdat ik weet dat als je niet oud wilt worden het alternatief geen optie is.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re