EHBO

In de eerste week van april moest ik niet alleen huilen om de ellende van oorlog. Nee, de tranen bleven komen. Dagenlang. Wat een ellende in Oekraïne en in mijn linkeroog! Mijn hoofd zat al vol met beelden van een gruwelijke oorlog en toen kreeg ik er ook nog een klodder cement bij.

Blog Bert Oog.jpg


Het valt soms niet te voorkomen. Dan moet zelfs iemand met twee linkerhanden wat klussen. Gelukkig met hulp van een handige buurman. Ter voorbereiding van een schutting moesten er poeren worden geplaatst. In cement. En de buurman heeft ook een cementmolen. Dus die stond enthousiast te draaien en terwijl ik daarnaar keek trof mij een flinke klodder vol op de neus. Ik voelde ook wat in mijn oog en als getrainde EHBO’er wist ik meteen dat er gespoeld moest worden. Want in cement zitten flink wat chemicaliën die je niet op je huid en zeker niet in je oog wilt hebben.

In de loop der jaren heb ik verschillende keren EHBO moeten verlenen. Eén keer was ik zelfs als eerste ter plaatse bij een ernstig verkeersongeval. Dus weet ik inmiddels van mezelf dat ik durf te handelen. En dat ik niet verstar of op de loop ga. Nee, ik doe gelukkig wat ik moet doen en dat is ook steeds wel goed gegaan. In grote lijnen. Maar EHBO voor eigen gebruik dat is dan toch weer wat anders. Na een paar minuten spoelen vond ik het wel goed en ging ik verder met klussen. Want de buurman stond er natuurlijk ook nog.

Een uurtje later was het werk voor deze dag gedaan. De buurman ging naar huis en ik ging opruimen. En snel douchen want mijn oog begon toch wat branderig te voelen. Na het douchen voelde het beter en ik probeerde verder niet te catastroferen. Een geweldig woord voor aanstellen. Want ik dacht natuurlijk aan alle cliënten die ik in de loop der jaren met oogletsel voorbij had zien komen en de klachten in eerste instantie hadden onderschat. Google leerde mij dat ik minimaal 15 minuten had moeten spoelen. Oeps… dat was dus geen goede EHBO. Ik las het boek uit dat mijn aandacht gedurende een paar uur naar 1815 wist te verplaatsten maar in 2022 deed mijn oog steeds meer pijn. Dat kon niet goed zijn.

Om kort te gaan: dat was het ook niet. Huisartsenpost, huisarts en zelfs de oogarts kwamen eraan te pas. Een week van zalfjes, controles en toch nog even voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Als ik dit schrijf zijn de klachten bijna voorbij en voel ik me een aanstellerig type want uiteindelijk was er niet zoveel aan de hand. Gelukkig.

Maar ik ben me weer heel erg bewust geworden van de geweldige gezondheidszorg die we in Nederland hebben. Oké, je bent niet overal meteen aan de beurt maar echt lang wachten was niet aan de orde. De dokters waren vriendelijk, attent, zorgzaam en duidelijk.

De luxeproblemen van mijn leven. Gênant eigenlijk. En dan maak ik met een andere buurman nog wat grapjes over de aansprakelijkheid voor vriendendiensten en natuurlijk de eigen schuld. En gelukkig heb ik dit voorjaar weer mijn herhalingscursus EHBO. Het blijft nodig en eigenlijk zou iedere Nederlander dat gewoon moeten doen. Het is zo fijn als je iemand kunt helpen of als je gewoon weet wat je moet doen bij letsel of een ongeval.

Sommige dingen kun je echter niet voorkomen. Dat onttrekt zich aan je invloed, aan de mogelijkheden die je als eenvoudig burger hebt. Zoveel ellende, zoveel verdriet. En waarom? Met mijn oog komt het wel weer goed maar ik blijf huilen.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re