Labd_Pals-Letselschade-template.jpg

Al snel vond ik op de site van diezelfde garage de - in mijn ogen - perfecte opvolger. Zelfde bouwjaar, zelfde uitvoering, zelfs de kleur en kilometerstand waren zo goed als hetzelfde! Oke, er moesten een paar nieuwe banden onder, maar mijn oude wagen had net 2 maanden geleden nieuwe banden gekregen dus die konden worden omgezet. Net zoals de trekhaak en dakkoffer. De proefrit verliep soepel, het gesprek met de garagehouder ook en niets stond de koop in de weg. Wat een geluk! het leek te mooi om waar te zijn.

Een geluk bij een ongeluk dus. En van ongelukken daarvan weet ik na ruim 20 jaar in de letselschadebranche werkzaam te zijn wel het een en ander. Ervaring genoeg in huis dus die ik graag met onze cliënten deel. Waar ik mij over blijf verbazen zijn de mensen die contact met ons opnemen met een vraag terwijl ze er van overtuigd zijn het antwoord zelf al te weten. Ze willen dan niet vertrouwen op onze ervaring en kennis.

Een voorbeeld? Een jonge scooterrijder neemt contact met mij op en vraagt mij de tegenpartij aansprakelijk te stellen. Want hij is degene die letsel heeft opgelopen dus moet de ander dat vergoeden. Maar op mijn vragen naar de toedracht van het ongeval kan hij niet echt duidelijk antwoord geven. Veel verder dan “ik reed op de scooter en de auto reed mij aan” komt hij in eerste instantie niet. De knul raakt geïrriteerd wanneer ik door blijf vragen. Waarom moet ik dat allemaal weten? Híj is toch gewond geraakt? Ik moet gewoon de zaak in behandeling nemen!

Nu ‘moet’ ik helemaal niets. Mijn taak vanuit intake is onder meer om in te schatten of we iemand kunnen bijstaan. En om die inschatting te kunnen maken heb ik informatie nodig. Bijvoorbeeld over de toedracht van het ongeval. Want alleen met deze informatie kan ik beoordelen wie aansprakelijk is voor de aanrijding. Ik blijf dus rustig doorvragen en leg ondertussen uit waarom ik deze vragen stel.

En dan komt de aap uit de mouw. Ja, hij was wel aangereden door de auto maar dat kwam waarschijnlijk omdat de auto op een voorrangsweg reed. De scooterrijder dacht dat hij de haaientanden wel kon negeren en even snel voor de auto langs kon gaan. En dat was dus verkeerd ingeschat. Na mijn uitleg over aansprakelijkheid en verkeersregels werd de irritatie van de scooterrijder niet minder maar hij snapte wel dat ik niet namens hem de automobilist aansprakelijk kon stellen. Helaas had hij ook geen opzittendenverzekering afgesloten dus zijn schade zal hij zelf moeten betalen. En uiteraard de schade aan de auto maar daar was hij gelukkig wel voor verzekerd. Hij bedankte mij nog wel voor de heldere uitleg.

Terug naar mijn autoschade. De autoruil leek te mooi om waar te zijn. En was het dus ook. De dag van levering naderde en de opvolger werd door de monteurs grondig gekeurd. En wat bleek? Hij reed als een zonnetje, zag er mooi uit…. behalve onder de motorkap. Sterker nog, om de auto door de APK te krijgen moest een fors hoger bedrag dan de afgesproken prijs betaald worden. Die koop ging dus niet door.

Maar wat dan? Ik had nog steeds een auto nodig. Daar was door een goed meedenkende monteur over nagedacht. Mijn oude auto, die had toch alleen maar een andere achteras nodig? Die kon hij tweedehands wel voor een leuke prijs op de kop tikken. En zo geschiede. Over een week krijg ik dus mijn oude auto - maar dan de 2.0 versie - terug. Tenminste, dat hoop ik maar. Er zullen toch niet meer verrassingen komen? Ik zal moeten vertrouwen op de ervaring en kennis van de monteurs. Want van autotechniek heb ik geen verstand. Gelukkig wel van verzekeren.

Carla Prins, Letselschadejurist Intake