Glimlach

Oktober is herfstachtig begonnen. Op de eerste zondag van de maand regent het eigenlijk de hele dag. Dat heeft nadelen maar ook hele duidelijke voordelen. De houtkachel gaat voor het eerst dit seizoen weer aan. Het wandelen met de hond kan weer zonder voortdurend fietsers, voetgangers en elektrische pretvoertuigen te moeten ontwijken. De toeristen zijn grotendeels uit Drenthe verdwenen. In de verte zie ik een ree door de landerijen rennen. Blijkbaar opgeschrikt door de enige twee andere wandelaars die ik in de verte ontwaar.

Bert_glimlach_Web.jpg

Tijdens het wandelen denk ik na over de blog die ik nog wil schrijven. Gedachten, ideeën, flarden van zinnen buitelen door mijn brein. Wat heb ik deze week beleefd? Zal ik iets schrijven over de ‘coaching on the job’, waarbij ik een collega die bezig is met de opleiding Middel Zwaar Letsel mag begeleiden? Of schrijf ik over mijn vrees dat de migratie van onze digitale omgeving dit weekend tot de nodige frustratie gaat leiden? Als ik in het weekend via de Pals groepsapp nog instructies krijg dat ik maandag eerst de handleiding moet lezen dan slaat deze digibeet de schrik om het hart. Nee, daar ga ik dus niet over schrijven. Ik weet niet eens wat er migreert.

Misschien dan nog iets over de collega’s die mij feliciteerden met mijn promotie? Grappig hoor! De afdeling marketing had mij abusievelijk een andere functie toebedeeld. Notabene onder de blog die ik schreef naar aanleiding van een eerdere schrijffout. Nee, wel leuk maar dat zou een herhaling zijn.

Of ga ik iets zeggen over de blogs van onze voormalige advocaat die in navolging van mijn voorbeeld nu ook wekelijks iets probeert te schrijven? En dat ook nog leuk doet. Ach nee, dan maak ik ook nog reclame voor de concurrent.

Ik denk aan het feit dat er nog een paar blogs op de plank liggen. Zal ik dit weekend maar eens niet schrijven? Het kost me toch elke keer meerdere uren. Niet alleen om het te bedenken maar ook om het goed op papier te krijgen. Schrijven, lezen, corrigeren. Nog eens lezen, veranderen. Dan leest mijn vrouw het nog een keer en afhankelijk van haar eerlijke commentaar heb ik dan vaak nog wel het een en ander aan te passen. Zal ik gewoon eens proberen om er één binnen een uur te schrijven? Gewoon meteen schrijven wat mijn overwegingen van het moment zijn. Dat is op zich al een uitdaging want ik ben geen snelschrijver. Niet letterlijk en zeker niet figuurlijk. Bovendien is de kans dan groot dat het niet heel lezenswaardig is. Of dat een relatie met letselschade ontbreekt. Of dat er geen punt wordt gemaakt. Zoals ik toch altijd probeer.

Op het einde moet altijd iets van een grap, moraal of onverwachte wending zijn. Dat maakt voor mij een blog - of column zoals ik het vaak blijf noemen - helemaal af. Daarom ben ik ook een groot fan van de columnisten in Volkskrant Magazine. Elk weekend lees ik als eerste de columns van Eva Hoeke en Ibtihal Jadib. Zij doen dat fantastisch. De onderwerpen spreken mij niet altijd aan. De tijd van kleine kinderen thuis hebben wij al lang achter ons. Maar het blijft herkenbaar. Een glimlach levert het minimaal op. Iets dat ik ook bij mijn lezers hoop te bereiken: minimaal een glimlach.

Dat uur is gelukt. Het overige moet jij als lezer maar bepalen.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re