Labd_Pals-Letselschade-herfst.jpg

En ook de herfststormen begroet ik met een warm gevoel. Ook al is het dan vies weer. Letterlijk en figuurlijk. Ook al moet de hond na elke uitlaatbeurt weer worden afgedroogd en ruikt het in huis weer een beetje naar zijn natte lijf. Ik vind het niet erg, maak de houtkachel voor het eerst van het seizoen aan en geniet van een bockbiertje. Natuurlijk heb ik ook weer een nieuw boek te pakken. Eén die mij terugvoert naar nog donkerdere tijden. Iets met Vikingen, roofridders of ander bloeddorstig volk.

Heerlijk die dagen dat de temperaturen weer dragelijk zijn. Dat je gewoon weer onder een dekbed kunt slapen. Dat je weer een trui aan kunt doen zonder te zweten. Dat ik gewoon kan motorrijden in mijn favoriete outfit. Leren jack, leren broek, laarzen en handschoenen. Zoals het hoort. Al dat kunststof en laminaat werkt natuurlijk fantastisch maar je zit toch een beetje artificieel te wezen. Past prima bij zo’n veel te dure BMW met computer, ABS en andere gadgets. Maar niet bij een 30- jarige Honda Shadow. Zelfs die naam refereert aan mijn jaargetijde.

Wat mij betreft mag het het hele jaar herfst zijn. Niet die opdringere lente met al dat nieuwe en ontluikende. En ook niet de zomer. Het is dan allemaal zo hard, zo heet, zo recht voor zijn raap. En zeker geen winter. Dat is het einde. Alles ten onder. Soms zo koud. En het lijkt altijd zo lang te duren. Veel te lang voordat ik weer kan motorrijden.

Dus geeft mij maar het najaar. Ik kan ervan genieten. Misschien of wel zeker komt het omdat mijn leven inmiddels ook in de herfst is aanbeland. Het is nog mooi. Ik kan bijna alles nog doen. Er is wat rust gekomen. Niet meer het onstuimige van de lente en niet meer de uitbundige uitspattingen van de zomer en nog niet het afgestorven, besneeuwde, kille laatste deel. Ik heb wat ervaring en kan die goed gebruiken. Veel beter kan het niet worden.

Ik hoor het je haast denken. Wanneer komt de link naar letselschade? Dat is toch een beetje de standaard in zijn blogs? Nou, deze keer niet.

Want ik heb vakantie. En deze blog schreef ik al maanden geleden omdat er bij de productie van mijn eerste bundel – ja, die gaat er echt komen - één blog te weinig leek te zijn. Er was een en dezelfde blog met twee titels. Wat ik destijds heb gedaan kan ik me niet herinneren. Waarschijnlijk was ik achteraf niet tevreden over de oorspronkelijke titel. Maar hoe dan ook, er waren opeens geen 52 blogs meer. Maar dat stond toch echt wel op de cover en was ook wel zeker de bedoeling. Dus één te weinig.

En toen heb ik deze ode aan de herfst op een hele warme dag begin juli ’22 geschreven. Want wie schrijft die blijft. En ik heb me als schrijver dus één keer echt volledig buiten de impliciete opdracht geplaatst. Even geen letselschade. Geen werk, cliënt of verzekeraar. Even geen aandacht voor crisis en allerlei ellende in de wereld. Deze schrijver schetst de wereld die hij wil zien. Wie doet me wat?

En achteraf waren er toch genoeg blogs. Dus had ik er één op reserve voor het perfecte moment: mijn herfstvakantie.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re