Hondje

Vanaf de keukentafel waar ik net van mijn eerste kopje koffie zit te genieten zie ik uit mijn ooghoek een mij onbekende man voor het raam langs lopen. In onze tuin! Dat is raar zeg! Ik sta op en kijk de tuin in om te zien wie er loopt. In het midden van ons grasveld staat een gietijzeren bistrosetje. Het staat er meer voor de sier dan voor het gemak. Maar nu zie ik er tot mijn verbazing een mevrouw aan zitten. Ze houdt een klein hondje in haar armen. Als ze mij ziet maakt ze een vaag gebaar met haar arm dat ik interpreteer als een soort verontschuldiging. Ik zie dat ze verdriet heeft. De vreemde man komt naar haar toelopen en knielt bij haar…

Bert_HondRillen_Web.jpg




Even later krijg ik het verhaal te horen. Ze waren een stukje gaan fietsen. Met het hondje in een mandje voor op de fiets. Geheel onverwachts was het hondje eruit gesprongen en was mevrouw over haar eigen hondje heen gereden. Nee, zelf was ze niet gevallen maar ze moest even zitten. Ze was erg geschrokken. Het hondje zat te rillen op schoot. Boven het linkeroog zag ik een verwonding. Verder leek het weinig te mankeren. Ik probeerde de vrouw te troosten door mijn begrip voor haar hondenliefde te delen. In onze tuin liggen ook onze eerste honden begraven. En ik wilde vertellen over mijn verdriet toen. Maar bedacht toen dat ze helemaal niet te wachten zat op mijn verhalen over dode honden.

Het is negen jaar geleden dat ik voor het laatst heb gehuild. We moesten onze tweede labrador laten inslapen. Door ouderdom kon deze nauwelijks meer lopen. Om overeind te komen had hij een beetje hulp nodig. Mensen gaan dan naar een verpleegtehuis maar dat lot blijft dieren bespaard. Die gaan naar de dierenarts voor een spuitje. Onze labrador ging graag mee. Hij leefde zelfs even op, alsof hij wilde laten zien dat het nog te vroeg voor hem was. Hij was ruim 13 jaar oud maar had misschien nog wel vaker uit zijn mand geholpen willen worden. Hij is letterlijk in onze arme gestorven en als ik dit schrijf, prikken de tranen.

Ik begreep die verdrietige mevrouw die zo onverwacht in onze tuin terecht was gekomen. Zo heb ik ook begrip voor mijn klanten die bij een ongeval hun huisdier verliezen. Of de klanten die in een poging hun hondje tegen een agressieve soortgenoot te verdedigen, zelf gewond raken. En dat gebeurt vaker dan je denkt. Een hond is voor heel veel mensen een gezinslid. Dat je dus verdedigt alsof het je kind is. Soms met ernstig letsel tot gevolg. En heel vaak is de eerste zorg dan toch het hondje. Dat die gewond is geraakt, vindt men vaak het ergste.

Als het hondje gewond raakt, kunnen de kosten van de dierenarts worden verhaald. Smartengeld voor dieren bestaat niet. Zou ook wel wat vreemd zijn. De baasjes kunnen wel smartengeld eisen voor hun eigen letsel. Daar kon ik deze mevrouw duidelijk niet mee helpen. Wat voelde ze zichzelf schuldig. En wat was ze verdrietig. Ik heb ze in afwachting van de hulptroepen - ze werd toch even met de auto opgehaald en naar de dierenarts gebracht - een kopje koffie gegeven. Dat dronk ze met haar armen om het trillende hondje geslagen. Ze vroeg me ook nog of ze me wat verschuldigd was voor de koffie.

Onze labrador is net acht geworden. Via Facebook herinneringen zie ik hem nu regelmatig als puppy in mijn tijdlijn verschijnen. De gedachte dat we over een aantal jaren ook weer afscheid van hem moeten nemen, vind ik lastig. Het hondje van het echtpaar in onze tuin was ook acht. Ik hoop dat het diertje nog heel lang in hun leven aanwezig mag zijn. En de koffie was uiteraard van het huis.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re