Klassiek

Hij staat! Mijn vrouw wilde het eigenlijk niet maar ik heb het toch gedaan. De easy fix van zolder gehaald: de dozen met antieke kerstversiering van onze respectievelijke ouders. En eigenlijk binnen een uur was het weer kerst in onze kamer. En dat vind ik mooi. Met christelijke tradities heb ik eigenlijk weinig tot niets maar onze cultuur is er natuurlijk van doordrenkt. En eigenlijk hebben de christenen ook alles weer gejat. Google maar eens ‘Yulefeest’.

Bert_klassiek_Web.jpg







Enfin, de kerstboom staat. De versiering komt al decennia uit door mijn vader gemaakte en beschreven kartonnen doosjes. In de loop der jaren is er wel wat bijgekomen maar de harde kern is nog steeds het antiek. En dat vind ik mooi. Het brengt me terug naar mijn jeugd. Dankbaar voor mijn opvoeding.

Verschrikkelijk vond ik het, die klassieke muziek. In mijn herinnering moesten we standaard elke zondag luisteren naar klassiek. Opera’s, aria’s en vooral veel onbegrijpelijk lawaai. Mozart (voor mijn moeder) en als mijn moeder er niet was Beethoven (voor mijn vader). Mijn zus en ik luisterden naar respectievelijk Abba en Queen en dat was zo anders. De cultuurkloof was enorm. Onoverbrugbaar.

En nu kan ik me alweer verheugen op het Nieuwjaarsconcert. Want de invloed van je ouders blijkt toch groot. Als je meer dan 20 jaar lang elk jaar dat concert voorgeschoteld krijgt dan blijft er wat hangen. En zeg nou eerlijk, Bohemian Rhapsody is toch ook een kleine symphonie? Zo mooi!

Het Nieuwjaarsconcert. Ook zo’n traditie die hoort bij deze periode. Daar kan een lockdown niets aan veranderen. Nee, integendeel. Het maakt eigenlijk alles nog intenser. Helemaal teruggeworpen op je eigen bubbel. Natuurlijk nog contact met je klanten (daar gaan we weer met die onhandige videogesprekken) en weliswaar nog beperkt contact met je collega’s. Maar verder alleen maar thuis. Voor mijn gevoel al twee jaar. Thuis met vrouw en hond. Af en toe schuiven zoon en zijn vriendin aan. Kijken we samen naar de persconferentie en weten we dat de oudejaarstraditie om met zo’n twaalf familieleden samen te komen, te eten ook dit jaar niet door kan gaan…

Ach, er zijn ergere dingen. Mijn vader kon, getroffen door een CVA, niet meer praten. Zijn mobiliteit werd ook steeds beperkter. Dat was voor hem als hele actieve man ronduit verschrikkelijk. Hij vond het echter nog wel leuk om rondgereden te worden. Een aantal keren per jaar kwam ik dan met een grote (geleende) of later mijn eigen leasebak voorrijden. We reden een rondje. Mijn vader met een zakdoek in zijn mond. Want door de CVA had hij geen controle meer over zijn slikken en het speeksel moest toch ergens heen. Maar hij genoot van onze ritjes door de noordelijke provincies. In een poging de feestvreugde te verhogen, zette ik dan vaak een klassieke cd op.

Nooit zal ik die keer vergeten dat ik de 9e Symphonie van Beethoven in de cd-speler had gedaan. Bij het naderen van het gezongen slot gaat de muziek flink tekeer. Mijn vader leek het te waarderen. Mijn moeder, die toch al snel iets te druk vond, riep vanaf de achterbank. En toen ik de muziek weer zachter zette, verstond ik heftige afkeuring. Die ik uit respect voor Beethoven hier niet ga herhalen. Het had te maken met zijn geestelijke capaciteiten.

En dat ervaar ik nog steeds als schokkend. Want mijn moeder kon dus niet horen hoe geniaal deze muziek was. En de boodschap ging dus ook aan haar voorbij. De boodschap die dan weer terugvoert naar de aanleiding van deze blog. Kerstmis. De tijd voor verdraagzaamheid, verzoening en vrede.

Alle menschen werden Brüder! Dat zou ik mooi vinden.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re