Overpeinzingen

Zal ik wat zeggen over The Voice? De scheve schaats en de dubbele Rietbergen? Ach, alles is al gezegd en die grap heb je waarschijnlijk al gehoord. Vond hem wel erg goed. Zal ik dan mijn zorgen over de situatie om Oekraïne delen? Ach, het interesseert je waarschijnlijk niet en anders wil je daar ook nu nog niet eens mee lastig gevallen worden. Zou wel iets willen schrijven over Sander Schimmelpenninck die ik steeds meer ga waarderen. Niet alleen door zijn columns in de Volkskrant maar ook door zijn interessante tv-programma over De Kloof. Oh ja, en ik heb voor ’t eerst in twee jaar weer concertkaartjes gekocht. Voor oktober ’22. Tja, je moet toch ergens in kunnen geloven?

Bert_Nuttig_Web.png


Het afgelopen weekend heb ik eigenlijk niets gedaan. Althans, niets dat echt op mijn lijstje stond. Dus geen administratie, geen klusjes van betekenis, geen dossier... Nee, niets van dat alles. Een wandeling met de hond, een ontbijtje en koffie met de zaterdagkrant. Boekje lezen, muziek luisteren, beetje koffiedrinken met onverwacht bezoek. En dat voelt dan haast als spijbelen. Want ik vind wel dat ik de tijd die mij gegeven is nuttig moet besteden. En als ik dat niet doe, dan heb ik daar toch een slecht gevoel over. Een beetje.

En dat is eigenlijk wel een beetje vreemd. Ben nog nooit naar een psychiater geweest. Was ik ook niet van plan. Bovendien hebben die het nu ook veel te druk met slachtoffers van de lockdown. Maar misschien zou een psychiater het kunnen duiden. Waarom ik vaak het gevoel heb niet genoeg te doen. Beter te kunnen en moeten presteren.

Heb ik in mijn werk ook vaak last van. Regel ik een zaak voorspoedig, dan denk ik dat ik te laag heb ingezet. Lukt een regeling niet, dan blijf ik maar nadenken over wat ik anders en beter had kunnen doen. Ik kijk voor me uit. Draai met mijn linkerhand wat door mijn baardje terwijl mijn rechterhand boven het toetsenbord blijft hangen. Mijn blik dwaalt af van het beeldscherm naar buiten. De zon schijnt. Dat helpt om mijn overpeinzingen minder somber te maken. Ach wat! Het is toch gewoon een mooie regeling? Ik ben tevreden en dat mag ik ook gewoon delen.

En als een klant na meerdere herinneringen niet reageert, dan mag ik ook best de stekker eruit trekken en proberen nog wat van onze (veel) te hoge kosten vergoed te krijgen. Dus schrijf ik de ene klant een positieve e-mail en steek ik geen moeite meer in de andere.

Zal ik toch nog even gaan motorrijden? Nee, laat ik dat maar niet doen. Loop toch nog wat achter met mijn werk en eigenlijk had ik mijzelf beloofd dit weekend nu eens geen dossiers te behandelen. Dus even doorzetten, nog een paar notities maken, nog een paar telefoontjes en dan weekend. Maar terwijl ik dit schrijf is het alweer voorbij. Met niets doen. Nou ja, ik schreef ook nog een blog. En samen met mijn vrouw brachten we het wekelijks bezoek aan onze (verstandelijk beperkte) zorgdochter. Die al een jaar in de crisisopvang zit. Want er is geen plek voor haar. Terwijl de vorige woonvoorziening nog zo had beloofd dat zij wel alle deskundigheid in huis zouden hebben. Om haar goed te kunnen begeleiden.

Net als de vorige overigens. Maar zodra het een beetje lastig wordt, haken ze af. Dan kunnen ze niet meer de zorg bieden die zij nodig heeft. Gelukkig gaat het al een tijdje wat beter met haar. Wat overigens betekent dat we elk weekend weer een hele serie opdrachtjes meekrijgen.

Verder heb ik nog fantastische muziek (nieuw album van Leap Day) geluisterd, verder gelezen in een boek dat toch beter was dan ik dacht, fijn met de hond gewandeld, seizoen 2 van Undercover uitgekeken en lekker gegeten en gedronken. Terwijl ik peinzend met mijn rechterhand wat aan mijn baardje zit te friemelen, concludeer ik dat het goed was. En tijd om naar bed te gaan.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re