Labd_Pals-Letselschade-Zwartgat.jpg

Er komt van alles op je af in de periode na het ongeval. Natuurlijk op medisch gebied, want door de gebroken pols heb je niet alleen pijn maar ook hulp thuis nodig. En waar je normaal gezien alles zelf kunt doen, ben je nu afhankelijk van anderen. Financieel heeft het ook nogal wat gevolgen. Want opeens komt er bericht van je zorgverzekeraar dat je je eigen risico moet gaan betalen in verband met de medische behandelingen die je hebt gekregen. En de noodzakelijke fysiotherapie wordt niet vergoed dus deze komt ook voor eigen rekening. Wat je nog veel lastiger vindt, is dat je door het polsletsel niet kunt werken. En het vrijwilligerswerk wat je zo graag deed, lukt ook niet. En daar zit je dan thuis. Je kunt weinig tot niets. Geregeld hoor ik mensen verzuchten dat ze in een groot zwart gat terechtgekomen zijn na het ongeval.

De afgelopen weken werden bij mij thuis ook beïnvloed door een groot zwart gat. Dus ik kan er een beetje over meepraten. Sterker nog, niet één maar twee zwarte gaten bepaalden de sfeer hier in huis. Het begon met een groot meeslepend scoutingavontuur van mijn zoon dat helaas eindigde bij de huisartsenpost. Wat hadden ze een lol gehad al springend in modderpoelen. Maar ja, door de modder waren de scherpe stenen niet zichtbaar. Gevolg: een groot zwart gat in de knie. De huisarts van dienst twijfelde nog over wel of niet hechten. Aan de ene kant was het gat erg diep. Maar was het verstandig om een wond te dichten die in aanraking was geweest met zoveel bacteriën?

Nu heb ik een nogal actieve zoon. De kans dat hij zonder hechtingen de wond voldoende rust zou geven om te genezen was klein, zeg maar miniem. Dus werd besloten het gat te dichten. Achteraf gezien had ik liever gehad dat ze het toch deels open hadden gelaten want in de dagen erna werd de knie twee keer zo dik door een forse ontsteking. Dus was mijn hyperactieve puber alsnog een paar dagen gekluisterd aan de bank. Hij vond dat geen probleem (lees: hij vermaakte zich wel met onbeperkt schermtijd en voldoende eten en drinken onder handbereik). Maar wij als ouders konden flink aan de bak met de verzorging van de knie en de duizend-en-een verzoeken van zoonlief.

Het tweede gat was van een compleet andere orde maar niet minder belangrijk. Mijn dochter is de afgelopen weken druk bezig geweest met de voorbereidingen voor zwemdiploma A. Bij het horen van de woorden ‘zwemmen’ en ‘diploma’ gaat bij veel ouders de bloeddruk flink omhoog. Want oh help! Dat gat! Voor degenen die niet thuis zijn in deze wondere (onderwater)wereld: ‘het gat’ is een zeil dat onder water wordt gehangen, drie meter van de kant af. In het midden zit - je raadt het al - een gat. En daar moeten de kinderen - nadat ze een duik hebben genomen en een aantal meter onder water hebben weten te blijven - doorheen. Klotsende oksels krijg je er van. Of je nu in het water ligt of als ouder vanaf de kant toekijkt. Duiken kan ze prima. Maar dat lang en diep genoeg onder water blijven om door dat gat te komen… Een drama was het.

Maar goed, de knie is hersteld. Los van een litteken waar zoonlief overigens erg trots op is. En het zwemdiploma is binnen. Er was uiteindelijk toch licht aan het eind van de (zwem)tunnel.

Vaak is dat ook zo na een verkeersongeval. Ook al zie je het vlak na zo’n ongeval somber in. Vaak zijn er wel getuigen die het kenteken van de veroorzaker hebben genoteerd. Of in ieder geval kunnen verklaren dat ze het ongeval hebben zien gebeuren waardoor je in aanmerking kunt komen voor een vergoeding vanuit het Waarborgfonds Motorverkeer.

En gelukkig sta je er niet alleen voor. Naast de hulp van vrienden en familie is het ook altijd mogelijk om - volledig kosteloos - een belangenbehartiger in te schakelen die je bijstaat in het regelen van een schadevergoeding. En mocht er in je eigen omgeving niet iemand zijn die je bijvoorbeeld kan helpen in het huishouden, dan schakelen we de hulp van derden in. Zo zie je maar. Overal is wel ergens een lichtpuntje te vinden.

Carla Prins, Letselschadejurist Intake