Cadeau

Een aantal jaren geleden kreeg ik aan de lopende band cadeaus van tevreden cliënten. Na het succesvol afronden van de letselschade kreeg ik regelmatig een taart om met de collegae te delen. Maar ook bloemen, drank en cadeaubonnen. Altijd leuk, vanwege de waardering én om je collega’s mee te plagen. Om te benadrukken hoe goed je bent… Op enig moment was het zo vaak dat de geplaagde collegae suggereerden dat ik de cliënten geld gaf om iets voor mij te kopen.

Cadeau_Bert (1).jpg

Op het gevaar af dat je denkt dat ik de afgelopen jaren minder goed mijn best heb gedaan, moet ik bekennen dat die cadeaustroom nagenoeg is opgedroogd. Een echte verklaring daarvoor heb ik niet maar eigenlijk is het prima. Voor mijn werk word ik al betaald en wat vriendelijke woorden bij het afronden van een dossier vind ik ook heel fijn. Dat geeft ook voldoening. Recent werd ik echter verrast door twee mooi verpakte doosjes op mijn bureau: een bierpakket en een flesje whisky. Ik was aangenaam verrast. En in alle onbescheidenheid: ik had ze in dit geval ook wel echt verdiend. Want het was van een veeleisende jongeman die het mij niet makkelijk maakte. Die dat zelf ook erkende en mede daardoor mijn sympathie heeft gekregen. Ik zal hem niet snel vergeten.

Bij een bedrijfsongeval had hij een enorm gewicht op zijn arm gekregen. Die was op meerdere plaatsen gebroken. Een ziekenhuisopname en een operatie volgden. En nog één en nog één. In totaal is hij 9 x geopereerd. Tussen de operaties door ging hij altijd zo snel mogelijk weer aan het werk. Hij wilde zelf zijn geld verdienen.

In eerste instantie was dat ook bittere noodzaak want het duurde even voordat de verzekeraar aansprakelijkheid kon erkennen. En toen eindelijk een royaal voorschot op de schade werd betaald, waren de schulden al opgelopen. Hij had namelijk net een nieuwe baan en viel direct terug op de Ziektewet met 70% van zijn laatstverdiende loon. Eenmaal in de schulden loop je vaak achter de feiten aan. Dat begreep de verzekeraar ook wel. Een tweede voorschot volgde maar ook dat was binnen enkele weken ontoereikend. En toen begon de stress. Bij mijn cliënt maar ook bij mij.

De inmiddels ingeschakelde arbeidsdeskundige had dringend geadviseerd om eerst aan zijn herstel te werken en dan pas aan het werk te gaan. Zeker toen hij zijn arm weer brak omdat hij te snel aan het werk was gegaan. Dat advies leek mij zinvol. “Maar Bert, ik heb geen geld meer. Ik moet wel aan het werk.” Uiteindelijk bleek hij zijn ex en hun kind financieel te hebben geholpen waardoor hij zelf weer in de financiële problemen was gekomen. De verzekeraar wilde geen aanvullende betaling meer doen want er was al sprake van een fors overschot en ook de toezegging om een omscholing te financieren. Met hangen en wurgen kreeg ik nog een klein voorschot.

Hij ging toch weer aan het werk. En zijn letselschade moest ik maar gewoon regelen. Liefst definitief. Hij wilde niet afhankelijk zijn van een verzekeraar. Ik adviseerde hem dringend te kiezen voor een regeling met voorbehoud. Ik heb de verzekeraar een voorstel gedaan voor een vergoeding van de gemaakte kosten, het gemiste inkomen, toekomstige kosten (inclusief opleiding), smartengeld en een voorbehoud. Met als optie een extra bedrag als afkoop van toekomstige arbeidsongeschiktheid. De verzekeraar had daarvoor een mooi bedrag extra over. Zelfs meer dan ik had verwacht. Gelet op de ernst van zijn letsel en de blijvende beperking heb ik dat toch met een negatief advies overgebracht. Maar mijn cliënt was er superblij mee en positief. Hij had inmiddels een minder zware functie bij een ander bedrijf gevonden en dat beviel hem zo goed dat hij overwoog er te blijven. De opleiding bleef hij doen. Dan had hij meer kansen als dit toch niets werd.

Een positieve vent. Iemand die zichzelf niet als slachtoffer ziet en ondanks alle pijn en ellende verder gaat met zijn leven. Voor de drankjes heb ik hem natuurlijk bedankt. Maar dat ik iemand als hem heb kunnen helpen, dat was eigenlijk het echte cadeau.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re