Declarabel

Eind april 2022. Terwijl Rusland en Noord-Korea dreigen met de inzet van kernwapen en er in Maastricht oudhollandse gebruiken herleven, blijkt dat kaarsen - net als sigaren - niet altijd gebruikt worden waarvoor ze bedoeld zijn. Het is in diezelfde periode dat er in onze tuin verschrikkelijke dingen gebeuren. Chemische, biologische en traditionele middelen worden ingezet. Alles om verzakking van het nieuwe terras te voorkomen. Zelfs deportatie! Hele mierenvolken worden weggeschept en elders in de tuin ondergebracht.

Bert_Mieren_Web.jpg


Volgens onze stratenmaker kon ik dat beter niet in een blog vermelden. Niet alles was immers geheel diervriendelijk verlopen. Hij wees mij op de gevreesde dierenactivisten, protesten voor de deur en risico’s voor lijf en leden. Als ik het toch zou publiceren, bleef hij wel een paar weken weg. Had hij dan misschien nog een idee voor een blog? Nee, dat had hij dan weer niet. Nog wel een anekdote over een heel sexy geklede dame die een klacht had ingediend omdat er naar haar werd gekeken. En een anekdote over een blinde man die zijn stok brak in een afzettingshek, van de uitvoerder €50 als vergoeding kreeg en zich even verder op zijn fiets uit de voeten maakte.

Henny Vrienten en Jan Rot zijn niet meer dan mooie herinneringen. Sywert van Lienden lijkt zijn miljoenen kwijt te raken, zoon en schoondochter zijn - ondanks een zeer royaal bod op een woning - toch weer overboden en in de krant lees ik ook nog over de vrees voor nieuwe virussen. En het is pas eind april. Ondertussen ben ik ook nog druk met de voorbereidingen van de eerste bundel blogs. Ja, er gaat echt een boekje komen!

En dan ook nog dat werk. Best leuk hoor, maar het kost echt zoveel vrije tijd. En dan krijg je ook nog te horen dat je gedurende het eerste kwartaal niet genoeg declarabele uren hebt geschreven. En dat wil je niet horen. Nee, dat wil je niet. Dat gun je niemand. Natuurlijk is het maar een beetje te weinig en natuurlijk is er geen echt probleem. Maar toch. Ik vind het vervelend.

Mijn hele werkzame leven bij Pals schrijf ik al uren. Want het zijn die uren die vergoed moeten worden. Nou ja, vaak niet. Want met de meeste verzekeraars hebben we een PIV-overeenkomst. Dan krijg je als belangenbehartiger van het slachtoffer een vergoeding op basis van een staffel gerelateerd aan de hoogte van de schadevergoeding. Maar ik moet - overigens geheel terecht - aan een bepaalde urennorm voldoen. Je moet toch laten zien dat je wat doet.

En dat is dan ook precies mijn probleem. Want ik doe best wel wat. Maar het is regelmatig niet declarabel. Zoals het schrijven van een blog, het begeleiden van een stagiaire, een second opinion uitbrengen en natuurlijk vergaderen. Ook het bezoek aan een huisarts, tandarts en oogarts zijn niet declarabel. Maar die mensen zijn - echt heel vervelend - alleen tijdens kantooruren beschikbaar. En in het eerste kwartaal van dit jaar zijn er nogal wat van dat soort niet-declarabele zaken voorbijgekomen.

Je werkt om te leven en je leeft niet om te werken, is het gezegde. Maar zeker sinds corona loopt het steeds meer in elkaar over. Want mijn leven is voor een groot deel mijn werk en mijn werk is doorregen met het dagelijks leven.

Zou Poetin nog tips hebben tegen mieren? Durf het eigenlijk niet te vragen.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re