Frustratie

Eind augustus. Het regent alweer maar toch zit ik op de motor. Nadat de vorige twee ritten van de Shadow Motorclub vanwege het voorspelde noodweer inclusief onweersbuien waren geannuleerd, verheug ik me op deze rit. Blijkbaar ben ik niet de enige want de opkomst is goed. Ondanks donkere luchten en een miezerige regen verzamelen zich 16 motorrijders met een enkele duopassagier op de parkeerplaats van een bekende hotelketen.

Bert_Frustratie_Web.jpg



Na de hernieuwde kennismaking, de gebruikelijke grappen en een paar foto’s gaan we om 11.00 van start voor een rit door Drenthe en Overijssel. We rijden zoals te doen gebruikelijk zoveel mogelijk binnendoor over smalle wegen. Ik geniet. Slecht weer bestaat niet, goede motorkleding wel. Maar het blijft oppassen. Want smalle wegen betekenen ook dat er vaak modder of steenslag ligt, dat je fietsers of ruiters tegenkomt en af en toe nog een auto.

Gaat eigenlijk altijd wel goed. Beetje aanpassen, beetje rekening met elkaar houden. Zo gaan automobilisten netjes in de berm rijden. Zodat wij als motorrijders op de weg kunnen blijven. En dat is fijn want onze club bestaat niet uit off-roadmotoren. Met een paar honderd kilo op twee wielen ga je in een onverharde berm gegarandeerd onderuit. Dat snapt iedereen.

Behalve de tegenligger van een van mijn klanten, inmiddels een jaar geleden. Zij bleef met haar auto gewoon midden op de weg rijden en verklaarde later dat ze zoveel mogelijk rechts was gaan rijden. Ze had niet eens gemerkt dat ze de motor had geraakt. Mijn klant had wel gemerkt dat hij was geraakt. Hij was onderuitgegaan en zijn been was heel akelig gebroken. De verzekeraar van de automobilist erkende geen aansprakelijkheid. Het proces-verbaal moest worden afgewacht. Dat liet maanden op zich wachten en bleek na ontvangst (nog) niet compleet. Het VOA-rapport (Verkeers Ongevallen Analyse) ontbrak. Dat duurde nog een paar maanden.

Frustrerend voor mijn klant en dus ook voor mij. Want ik moet het uitleggen. Waarom de verzekeraar ondanks de duidelijke toedracht niets doet. Waarom het zo lang duurt voordat wij over het volledige proces-verbaal kunnen beschikken.

Als het dan allemaal wel binnen is, komt de verzekeraar tot de conclusie dat er 50% vergoed kan worden. Dan word ik boos. Op de foto’s van de reconstructie is duidelijk te zien dat de auto op het moment van de aanrijding midden op de weg heeft gereden. Hoezo 50%?!

Bijna een jaar na het ongeval en vier operaties verder wil er dan toch iemand van de verzekeraar samen met mij bij het slachtoffer op bezoek. Oh ja, die 50% was dankzij die schaderegelaar (ook een motorrijder) verhoogd naar 75%. Nog steeds te weinig maar gelet op de toedracht wel wat realistischer. Het is een goed gesprek en er worden concrete afspraken over het vervolg gemaakt. Een voorschot van € 7500,- wordt afgesproken.

Nou, dat gaat de mevrouw op kantoor bij de verzekeraar dus niet volledig betalen. Want er is al eerder een voorschot betaald. “Maar mijn klant gaat vanaf september minder salaris krijgen omdat hij dan een jaar arbeidsongeschikt is en hij moet nog een half jaar revalideren. Doe dan voorlopig nog € 1500,- extra voor de eerste maanden inkomensaanvulling, fysio en reiskosten”, vraag ik nog vriendelijk. Daar moet ze over nadenken. De volgende dag krijg ik een e-mail. Ze maakt € 1000,- over. Want ze heeft nog geen medisch advies…

Gelukkig gingen de auto’s vandaag netjes in de berm rijden. Waarvoor dank.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re