Gladiator

Op een paar honderd meter van ons huis is een groot graanveld. Het duurt een half uurtje om er omheen te lopen en dat doe ik regelmatig. Het ziet er prachtig uit. Zeker met een ondergaande zon. De goudgekleurde halmen wuiven in een zacht briesje, de zwaluwen flitsen er net boven en het is dan niet moeilijk om die legendarische filmscene in mijn gedachten af te spelen. Als de hoofdpersoon na een episch gevecht in de arena het toch niet overleeft, loopt hij in het schemergebied tussen deze wereld en het hiernamaals door een graanveld. In de verte ziet hij zijn zoontje en vrouw die in het begin van de film wreed zijn vermoord. Zijn handen strelen het graan, zijn vrouw schermt haar ogen af tegen de zon, herkent hem en zwaait. Het zoontje begint naar zijn vader te rennen. Elysium…

Bert_Gladiator_Web (2).png




Het is een van mijn favoriete films. Het Romeinse Rijk bijna op het toppunt van haar macht. Prachtig in beeld gebracht met geweldig acteurs. En het verhaal is ijzersterk. Over eer, trouw, opoffering en liefde. Maar ook over afgunst, wreedheid, pijn en diep verdriet. Heftige emoties die we in ons leven allemaal wel in meer of mindere mate doormaken.

Zeker als slachtoffer van een ongeval heb je te maken met veel emoties. Boosheid naar de veroorzaker. Pijn door het letsel. Verdriet om verlies. Het vereist moed om daarmee om te gaan. Trouw en opoffering van een partner die opeens voor iemand moet zorgen die nooit meer dezelfde zal zijn als voor het ongeval. Je kunt jaloers zijn op al die mensen waarvan het leven gewoon doorgaat, die zich niets van jou aan lijken te trekken. Het is natuurlijk niet één op één te vergelijken met de heftige beelden uit de film waar overigens heel wat ernstig letsel wordt veroorzaakt. Maar het gaat wel om de menselijke waarden. Hoe gaan we om met verdriet en pijn? Wat doen we als ons onrecht wordt aangedaan?

Sommigen schieten in de slachtofferrol maar anderen zijn strijdbaar. We laten het straffen van de veroorzaker tegenwoordig (gelukkig) over aan justitie. Maar er blijft nog genoeg over om voor te strijden. Proberen ondanks tegenslag, pijn en verdriet er het nog het beste van te maken. Dat is vaak niet makkelijk. Want ook zonder ongeval hebben we als mensen al genoeg om ons over druk te maken. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Oftewel: overal is wel iets aan de hand. Ogenschijnlijk kunnen je buren alles voor elkaar hebben. Of denk je dat die collega met zijn grote huis en veel te dure leaseauto alles prima voor elkaar heeft. Inmiddels ben ik op een leeftijd gekomen dat ik beter weet. Iedereen, altijd en overal, kent verdriet. Achter elke voordeur spelen zich op enig moment drama’s af. En het is de manier waarop we omgaan met teleurstelling, verdriet en pijn die bepaalt wat voor mens we zijn.

Daarvoor hoeven we niet de lijdensweg van Maximus af te leggen. Maar zijn verhaal is wel inspirerend. Of op zijn minst is het de moeite waard om een fantastische film (nogmaals) te kijken. “Are you not entertained?”

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re