Hypochonder

Februari was bijna normaal begonnen. Weer eens naar kantoor en weer wat afspraken bij klanten thuis. Een stagiaire van de HBO-opleiding Rechten in Zwolle begon met 20 weken meelopen. Ik mag haar twee dagen per week begeleiden. Dat vind ik leuk om te doen. Vooral als jonge mensen geïnteresseerd zijn in het werk dat we doen en wat willen leren. Dus zat ze bij mij aan het bureau om te horen en te zien hoe ik dossiers behandel en hoe ik met slachtoffers en verzekeraars bel. Hardop denkend neem ik haar mee in de keuzes en beslissingen die ik in de dossiers neem. In de week erna kon ze mooi mee naar afspraken. Zien hoe het in de praktijk werkt. Maandag een bezoek in Marum waar ook iemand van de verzekeraar aanschoof en de volgende dag naar Zwolle. Voor een zaak die ik had overgenomen van een vertrokken collega. Kennismaking en voortgangsgesprek. Goh, het voelde even weer als vroeger, voor corona. Even weer helemaal normaal.

Bed_Hypochonder_Web.jpg




Even. Want woensdag meldde de stagiaire zich af vanwege corona-achtige klachten. Ze bleek het weekend naast iemand met corona te hebben gezeten. Ze had voor de middag al een afspraak voor een test staan. De uitslag op donderdag was positief. En ik had wel twee dagen naast haar gezeten. In de auto en op kantoor. En dan ga ik dus zitten wachten op klachten. Want ik kan nogal catastroferen.

Een bultje? Dat moet wel iets ernstigs zijn! Een steek in de borststreek? Ik denk meteen aan hartproblemen. Een snijwond? Ik verwacht een ernstige infectie. Ik loop de huisarts niet plat hoor. Maar als ik er dan toch een keertje ben en ik geruststellend advies krijg dan vraag ik me in de loop van de dag toch weer af of er geen diagnose is gemist. Wat dat betreft heb ik natuurlijk ook een totaal verkeerd beroep. Ik ken vanuit mijn werk veel meer ziektebeelden, complicaties en potentiële gezondheidsproblemen dan de gemiddelde Nederlander. En dan heb ik ook nog een EHBO-diploma. Mede dankzij de jaarlijkse herhalingscursus weet ik maar al te goed hoe snel het fout kan gaan. Voor je het weet ben je in shock.

Was ik vanmorgen al niet begonnen met niesen? Heel fit voelde ik me ook al niet. Beetje koortsig of had ik de verwarming misschien te hoog staan? Wat was eigenlijk de incubatietijd? De RIVM-site nog maar eens gecheckt en navraag gedaan bij een collega die recent corona had doorgemaakt. De klanten waar ik maandag en dinsdag met de stagiaire was geweest toch maar even ingelicht. Van werken kwam die middag weinig meer. Mijn vrouw was me ook al niet tot steun. Die zat gewoon tv te kijken en vroeg helemaal niet of ik me wel goed voelde. Met een gevoel van naderend onheil ging ik uiteindelijk maar naar bed.

Om de volgende morgen zonder klachten wakker te worden. Nou ja, dan zou ik waarschijnlijk in de loop van de dag wel ernstig ziek worden. Dat gebeurde echter ook niet. Ook de zelftesten leverden maar geen corona op. Waarschijnlijk niet nauwkeurig genoeg. “Zou ik me dan toch maar bij de GGD laten testen?”, vroeg ik aan mijn vrouw. Die antwoordde heel behulpzaam dat als ik me daar beter bij zou voelen ik dat kon doen. Ja, dat ik het zou kunnen doen dat snapte ik ook wel. Maar ik was op zoek naar begrip en geruststelling. Die onzekerheid. Ik voelde mij ziek.

Maar in het weekend heb ik nog steeds geen klachten. Langzaam begin ik te hopen dat ik helemaal niet besmet ben geraakt. Dat ik niet vanaf een langdurig ziekbed mijn volgende blogs hoef te schrijven. Dat ik het ga overleven.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re