Paard

Ik heb niets met paarden. Ze zijn te groot, kosten te veel en zijn ook nog gevaarlijk. Ze kunnen bijten, schoppen, steigeren, bokken en heel hard rennen. Ik blijf er dan ook lekker uit de buurt. Zelfs pony’s - soms niet veel groter dan een flinke hond - omzeil ik graag. Het zijn toch honderden kilo’s die op je af kunnen komen. Die terughoudendheid ten opzichte van dit nobele dier heeft ook van alles te maken met mijn werk. Ik zie overal potentiële letselschade en in het geval van paarden is dat ook bepaald niet denkbeeldig. Want ik heb in de loop der jaren nogal wat slachtoffers van paarden als cliënt gehad. En het zijn vaak geen lichte verwondingen.

Bert_Paard_web.jpg


Op basis van art. 6:179 BW is de bezitter aansprakelijk. Omdat dieren (en dus ook paarden) onberekenbaar zijn, heeft de wetgever een bescherming ingebouwd. Als je door ‘de eigen energie’ van een dier letsel oploopt, is de bezitter aansprakelijk. Net als bij honden. Als je door de hond van een ander wordt gebeten of omver wordt gelopen, kun je de eigenaar ook aansprakelijk stellen. Maar paarden is toch weer iets bijzonders. Je kunt er ook op zitten. En dat zul je de gemiddelde hondeneigenaar toch niet zo snel zien doen.

En als je op een paard gaat zitten, dan kun je er ook heel hard afvallen. En dat gebeurt regelmatig. Als je van je eigen paard valt, dan is er dus niemand anders die je aansprakelijk kunt houden. Maar je kunt ook van het paard van een ander vallen. Bijvoorbeeld als je op het paard van een manege rijdt. Als dat gaat bokken en je komt te vallen met letsel tot gevolg, dan kun je de eigenaar of bezitter van het paard aansprakelijk stellen. Moet je er ook maar niet op gaan zitten, denk ik dan. Eigen schuld! En dat vindt de rechter ook. Bijzondere omstandigheden daargelaten, krijg je als vallende ruiter slechts 50% van je schade vergoed. Tenzij je jonger bent dan 14, dan krijg je wel 100% vergoed.

Die bijzondere omstandigheden ga ik hier niet allemaal bespreken. Als je letsel oploopt door een dier mag je altijd contact opnemen. Dan kijken we wel wat de mogelijkheden zijn. Want ik begrijp heus wel dat je op een paard gaat zitten. Ook al neem je daar een risico mee. Het zijn prachtige dieren met een geweldige uitstraling. Dieren waarvoor je kunt zorgen, waarmee je een band kunt opbouwen en waarvan je kunt gaan houden. En om de kracht van zo’n dier te kunnen voelen. De vrijheid die je moet ervaren om als ruiter door de natuur te kunnen galopperen. Daar kan ik me als motorrijder zeker mee identificeren. En het risico om daarop te stappen, neem ik ook.

In het schrijven van deze blog werd ik zoals te doen gebruikelijk getriggerd door iets wat ik meemaakte. Geen cliënt met hersenletsel, een doormidden getrapt kuitbeen of verbrijzelde voet door toedoen van zo’n edele viervoeter. Nee, in dit geval was het paard zelf slachtoffer. Met ruiter en al aangereden door een hele domme automobilist. Dus was ik als letselschadespecialist voor het eerst van mijn leven ook bezig met het beloop van de behandeling, het herstel en de prognose van een peesletsel in het voorbeen van een paard. En de kosten van de behandeling. En de mogelijk verminderde waarde van het dier. De ruiter had zelf ook letsel maar het paard had tijdens dit bezoek toch de hoofdrol.

Totdat de mevrouw die namens de verzekeraar bij het gesprek was opeens vroeg of ik misschien een banaantje wilde. Die had ze nog wel in haar tas. Verbaasd keek ik haar aan. Ze had mijn maag horen rommelen. Maar dat was de hond die naast mij op de grond in slaap was gevallen en een snurkende zucht liet ontsnappen. Honden, ik vind ze geweldig.

Natuurlijk hebben we na afloop van het gesprek nog even naar het gewonde paard gekeken. Het stond op stal. Ik ben uit de buurt gebleven.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re