Personeelsuitje

Voor het eerst sinds de coronapandemie weer met een grote groep bijeen. Zelfs twee keer binnen één week! Was weer even wennen. Eerst was onze tuin locatie voor het jaarlijkse familiefeestje. Zwagers, schoonzussen en alle aanhang. Ruim 40 personen. Vorig jaar was het vanwege corona niet doorgegaan. Wat leuk om elkaar dan nu weer te zien. Al blijven de omgangsvormen wat ongemakkelijk. Wel of niet omarmen? Kussen? Handje geven? Ach wat, we zijn gevaccineerd. “Wat fijn om je te zien!”

Bert_Uitje_Web (1).jpg




Een weekje later het eerste personeelsuitje. Sinds Pals onderdeel is van SRK heb ik, afgezien van mijn directe collega’s op kantoor, alleen via beeldbellen met anderen van het bedrijf gesproken. Teams-meetings met wel 100 mensen. Ook bijzonder en interessant maar het liefst zie je mensen toch in persoon. Het kon weer dus ook al moest ik vanuit Drenthe naar Scheveningen, toch de reis met 4 collega’s naar Bandu Beach aanvaard. Voor een Expeditie Robinson-achtig spel en een bbq aan het strand. Met fantastisch weer! Wat wil je nog meer?

De directeur arriveerde met zijn hand in het verband en met een brace. Was net geopereerd. “Wat je al niet doet om onder sportieve activiteiten uit te komen”, zei ik nog terwijl een collega meteen informeerde of er nog een letselschadeclaim mogelijk was. Beroepsdeformatie noemen ze dat.

Voorafgaand aan de spellen werden de circa 60 deelnemers in groepjes verdeeld. Natuurlijk voornamelijk met mensen die je niet kent. We moesten een teamnaam, groepsyell en een teamdansje bedenken. “Pfff (ik zei iets anders) nee hè!” Hier word ik te oud voor, dacht ik. Gelukkig viel dat mee en was het allemaal best leuk.

Bij het eerste spel raakte iemand echter al geblesseerd. Met touwtrekken ging een van de dames door haar knie. Eerst dachten we nog dat het tactiek was. Mijn team was aan het winnen dus dan maak je als potentiële verliezer wat theater. Dacht ik. Maar de pijn was echt en de blessure ook. Natuurlijk verleen je als collega’s dan eerste hulp maar mijn gedachten dwaalden vrijwel direct af naar de aansprakelijkheid van de werkgever tijdens een bedrijfsuitje. Zeker als de werkgever deelname aan een bedrijfsuitje verplicht maakt, geldt er ook een zorgplicht. Raakt er iemand gewond dan kun je daar als werkgever aansprakelijk voor zijn.

Er waren voldoende getuigen. De directeur zelf had het voorval op camera vastgelegd. Bewijsmateriaal op orde. Er was toch wel sprake van een gevaarlijke activiteit. Touwtrekken is geen bezigheid die gebruikelijk is voor kantoorpersoneel. Toezicht? Eigenlijk niet. De instructie van het ingehuurde evenementenbureau was ook al summier. Ik zag het begin van een succesvolle schadeclaim… Verplicht was het uitje echter niet. Er was ook nog geen alcohol genuttigd. Het slachtoffer was van de personeelsvereniging die e.e.a. had georganiseerd. Kon toch wel eens lastig worden om aansprakelijkheid rond te krijgen. Beroepsdeformatie noemen ze dat.

Gelukkig verliep de avond verder zonder incidenten. Was het gezellig en de bbq op orde. Bijna weer normaal. Gewoon weer mensen zien, binnen 1,5 van elkaar. Heb zelfs weer handen gegeven. O, stel dat ik nu toch nog corona oploop? Heeft de werkgever dan wel voldaan aan zijn zorgplicht? Voorafgaand aan de samenkomst waren we wel gecheckt door middel van de corona-app. Waren de instructies en het toezicht op het naleven echter wel voldoende? Nee, nu moet ik echt stoppen.

Het was gewoon leuk. Fijn om elkaar in het echt te zien! Toch iets wat ik meer dan ik dacht had gemist. En met de gewonde collega komt het vast wel goed. Hoop ik. Anders weet ik nog wel een goed letselschadebureau.

Bert Heida, Letselschadejurist Intake