Positief denken

Amor Fati. Oftewel liefde voor het (nood)lot. Precies een jaar na het overlijden van Bibian Mentel presenteerde haar man vorige maand een boek waarin hij op zoek gaat naar haar geheim: hoe bleef zij toch zo positief terwijl het haar ook zo ontzettend tegen zat? Volgens haar man ligt een deel van dat geheim besloten in haar leus: Amor Fati. Ze bleef maar genieten, tot het allerlaatst aan toe.

Labd_Pals-Letselschade-carlapositief.jpg

Ongelooflijk hoe sterk mensen kunnen zijn en wat een wilskracht ze kunnen hebben. Zelfs wanneer hen nare dingen overkomen. Ik vind het knap. Tegelijkertijd vind ik het altijd positief blijven denken en daar je kracht uit halen ook dubbel. Want ben je zwak wanneer je niet altijd in alles het positieve kunt zien? Wanneer je overmand wordt door verdriet en soms letterlijk en figuurlijk niet verder kan omdat het (nood)lot je treft? Nee natuurlijk niet!

Ik ben deze maand precies 20 jaar werkzaam bij Pals. Na twee maanden stage lopen kreeg ik een baan als binnendienstmedewerker aangeboden. Een uur nadat ik mijn rijbewijs haalde, kreeg ik de sleutels van een leaseauto in mijn handen gedrukt en was de stap naar letselschadespecialist snel gemaakt. In ieder geval een stuk sneller dan het halen van mijn rijbewijs. (Maar dat is een heel ander verhaal.) Jarenlang zat ik bij mensen thuis aan de (keuken)tafel en hoorde ik verhalen over persoonlijk leed, groot en klein. En één ding was mij al snel duidelijk. Je kunt de gevolgen van een ongeval op een mensenleven niet zomaar in categorieën onderverdelen. De impact is namelijk voor iedereen anders. De een meldt zich twee dagen na het ongeval met een gekneusde kleine teen, met de mededeling dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn en ziet de gouden bergen al schitteren. En een ander heeft ernstig letsel opgelopen bij een bedrijfsongeval, vraagt zich af of het niet zijn eigen schuld is en of zijn werkgever wel aansprakelijk gesteld kan worden.

Iedereen gaat anders om met de kaarten die hem of haar worden toebedeeld. Na al die jaren is er één klant die mij altijd bij zal blijven. Niet door de ernst van zijn letsel of de toedracht van het ongeval, die overigens allebei heftig waren. Nee, door de manier waarop hij met de gevolgen van het ongeval omging. Tijdens het werk ging er iets mis waardoor hij een gedeeltelijke dwarslaesie opliep. Alle mogelijke tegenslagen en complicaties op medisch gebied heeft hij door de jaren heen doorstaan. Maar nooit heb ik hem horen klagen.

Niet toen hem - nota bene door een expert van een verzekeraar - verteld werd dat hij er rekening mee moest houden dat zijn prille relatie waarschijnlijk geen stand zou houden. Want ja, je relatie moest wel heel erg sterk zijn wilde het een dergelijk ongeval overleven. Nou, mijn voorganger in het dossier was bij het huwelijk van deze klant en zijn vriendin aanwezig geweest en volgens hem zat dat wel goed. Maar niet toen bleek dat er nogal wat kunst- en vliegwerk nodig was om de kinderwens van het stel te laten uitkomen. Ik vergeet nooit ons telefoongesprek waarin hij aangaf dat ze niet zwanger waren van één maar twee kinderen. En zelfs toen de angst bestond dat een van de kinderen mogelijk een beperking zou hebben, kreeg je zijn state of mind niet kapot. Want wie beter dan hijzelf zou zijn kind - mocht dat nodig zijn - kunnen leren omgaan met het gebruik van een rolstoel? Hij bleef altijd positief. Waar anderen in zijn positie de moed wellicht al lang hadden opgegeven.

Positief blijven denken en het lot omarmen. Terwijl ik deze blog aan het schrijven ben, krijg ik er zelf een lesje in. Al is het niet te vergelijken met het leed dat onze klanten soms moeten doorstaan. Nadat ik jarenlang in leaseauto’s heb gereden kocht ik zeven jaar geleden mijn allereerste eigen auto. Een oude grijze dame, zowel in kleur als in leeftijd. Waar ik auto’s altijd als een middel om van A naar B te rijden heb gezien, voelde het bij deze auto anders. Ze heeft samen met ons veel avonturen beleefd en door de jaren heen her en der wat krassen en deuken opgelopen. Net als het leven zelf zeg maar. Nog geen maand geleden kwam ze zonder noemenswaardige problemen door de APK. Ze zou dus zeker nog een jaartje bij ons blijven. Totdat mijn vriend afgelopen zaterdag de bocht bij een stenen brug te krap nam en ze naast een lekke band ook een forse tik tegen de achteras kreeg. Zojuist kwam het bericht van de garage dat ze nu toch echt op is. Natuurlijk baal ik als een stekker. Maar goed, alles heeft een reden toch?

Ik haal eens diep adem, denk aan de lessen die mijn klant en Bibian Mentel mij geleerd hebben en ga op zoek naar een andere auto. Ik ben benieuwd welke avonturen we met deze zullen beleven!

Carla Prins, Letselschadejurist Intake