Labd_Pals-Letselschade-Rammstein.jpg

Als ik een wat langere rit maak kies ik vaak vooraf op Spotify een muziekalbum uit dat ik eens lekker hard kan afspelen. Voor de rit naar Raalte was mijn keuze gevallen op Zeit van Rammstein. Een band die ik pas een paar jaar geleden na een fantastisch live concert in De Kuip echt ben gaan waarderen. En het nieuwe album is van hoog niveau. En het was mij al opgevallen dat veel nummers één woord als titel hebben zoals: Zeit, Schwarz, Lügen en Adieu. Al fantaserend probeerde ik of ik mijn volgende tien blogs kon baseren op deze titels van Rammstein. Beetje creativiteit was wel vereist want het eerste nummer is Armee der Tristen. Dat moest dan maar TRIEST worden.

De relatie met mijn werk is dan niet ver weg. Mijn werk is het omgaan met trieste mensen. Slachtoffers van ongevallen, mensen met letsel, verdriet en pijn. Van het ene op het andere moment is er voor hen een nieuwe realiteit. Alles is anders dan het was. Beperkingen, al dan niet blijvend.

Niet iedereen is even triest. Het scheelt natuurlijk ook nogal of er door het ongeval een arm breekt of dat er één ontbreekt. Sommigen weten echter ook bij ernstige gevolgen het verdriet goed te verbergen of blijven onvoorstelbaar positief. En hoewel dat op zichzelf te waarderen is, maakt dat het verdriet niet minder. Het blijft triest.

Het idee om de titelnummers van het Rammstein album te gebruiken bleef door mijn hoofd spelen. Dus was ik in het weekend al eerder dan gebruikelijk begonnen aan het schrijven van de wekelijkse blog. Ik luisterde naar het eerste nummer en probeerde de tekst te begrijpen en om te zetten naar iets uit mijn praktijk. Ik dacht aan al die trieste slachtoffers die ik in de loop der jaren voorbij heb zien komen. Die zo lang hebben gewacht op erkenning, een eerlijke behandeling en een passende schadevergoeding...

Een leger der triesten dat optrekt naar verzekeringskantoren. In rolstoelen, op krukken, in scootmobielen en met driewielfietsen. Braces, nekkragen en aangepast schoeisel marcheren gezamenlijk voort. Het gehandicaptenvervoer lamgelegd. Alle Valys passen worden gebruikt om op te trekken naar de kantoren van verzekeraars in - enigszins willekeurig - Apeldoorn, Den Haag, Rotterdam, Amsterdam, Zoetermeer en zo meer. De slachtoffers van ongevallen in het verkeer of tijdens het werk, de slachtoffers van medische fouten en al die andere trieste mensen die werden vermalen in het proces dat schaderegeling heet. Dat omgeven is door goede bedoelingen omschreven in een gedragscode en uitgevoerd wordt op basis van een keurmerk en een register onder toezicht van een raad. Alle trieste mensen dumpen hun problemen, zorgen en verdriet voor de deur, op de stoep en in de entree. Het levert veel aandacht in de media op. Er is onbegrip maar ook veel begrip. Een groot deel van de bevolking steunt het slachtoffer. Overal in het land staan verlaten rolstoelen. De rijen sluiten zich. Samen staan we sterk. Trots op Triest!

Wat een ritje naar Raalte al niet tot gevolg kan hebben. Het gesprek is overigens goed verlopen en op de terugweg heb ik nog een keer Rammstein afgespeeld. En heb ik verder gefantaseerd.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re