Rododendron!

Mijn vrouw heeft er een verschrikkelijke hekel aan. Mijn zoon kan er een geweldige (overdreven) imitatie van geven die wel confronterend is. Het is dan ook geen eigenschap waar ik trots op ben. Maar Ik kan verschrikkelijk vloeken. Vaak om onbenullige dingen wat het eigenlijk nog erger maakt. Meestal gaat het om frustratie over mijn eigen dommigheid, onoplettendheid of onkunde. Als ik het eten laat aanbranden, als ik voor de derde keer naar de winkel moet omdat ik een essentiële boodschap ben vergeten of als ik iets simpels niet kan repareren. En natuurlijk als ik me pijn doe. Dat helpt!

Bert_Rod_Web.jpg


Mijn werk heeft ook wel momenten die kunnen leiden tot de nodige frustratie. Dan gaat het vaak over dommigheid, onoplettendheid of onkunde van anderen. Dan gebeurt het vloeken nadat ik de telefoon heb neergelegd. Of bespuw ik mijn beeldscherm met de nodige krachttermen.

Volgens de Bond tegen vloeken is het opzettelijk en doelbewust misbruik van Gods naam, godslastering. De namen van God en Jezus worden niet altijd in positieve zin gebruikt. Bijvoorbeeld als ondoordachte uitroep van frustratie of verontwaardiging. Dan spreekt de Bond over onnodig gebruik. Regelmatig onnodig gebruik is mij niet vreemd.

Vloeken met ziektes doe ik niet. Ik heb echter nog wel aantal andere favoriete termen die ik hier niet allemaal ga herhalen. Dan wordt het al snel ongepast en aanstootgevend. En dat past niet bij mijn werk. Daar zit ook niemand op te wachten. Alhoewel af en toe een krachtterm best wel behulpzaam kan zijn. Er ontsnapt me wel eens een ongepaste term. Ook bij een klant. Dan zit ik in het vuur van mijn betoog, ben ik boos en betrokken en wil ik duidelijk maken wat ik ervan vind. Meestal kan ik het dan nog ombuigen of inslikken maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Bij sommige klanten krijg ik dan een aanmoediging: “Zeg het maar gewoon hoor. Dat is wel zo duidelijk!” Bij anderen zie ik dan een licht afkeurende blik en maak ik excuses. In ieder geval ziet men emotie en betrokkenheid.

Een aantal jaren geleden werd ik gevraagd om mee te doen aan een musical. Raar idee als je bedenkt dat ik echt niet kan zingen. Maar ze zochten nog een slechterik. Het speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog en ik was een hele foute NSB’er die een aantal keren - het stond in het script - gvd moest zeggen. Ik kon dat met zoveel overtuiging brengen dat ik voor het eerst zelfs complimenten heb gekregen voor mijn gevloek.

Ik kan er een verklaring voor zoeken. Misschien heeft het te maken met mijn opvoeding waar vloeken beslist niet werd getolereerd. Stukje compensatie. Het kan ook zijn dat ik vaker dan gemiddeld boos of gefrustreerd ben. Of erg onhandig. Voor alles valt wat te zeggen. Ik probeer het in ieder geval wel te onderdrukken. Zoals hiervoor al gezegd: ik ben er niet trots op. Als anderen (veel) krachttermen gebruiken vind ik dat zelfs heel storend en onnodig.

Er is een mooie bloeiende struik die in veel tuinen en parken te bewonderen is. Volgens Wim Sonneveld kon je er prima rotzooi achter sodemieteren. Mijn moeder - wellicht geïnspireerd door De Bond - adviseerde lang geleden om die naam als alternatief voor het vloeken te gebruiken. Vandaar dat ik een plantennaam kan laten klinken als een verschrikkelijke verwensing.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re