Tandarts

Onze nieuwe tandarts is jong, heeft net zijn eerste praktijk geopend en doet zijn werk goed. Dat maakt een bezoek echter nog steeds niet iets waar ik met enthousiasme naar uitzie. Integendeel, een week voor de behandeling begint de spanning al op te lopen. Eenmaal in de stoel lukt het me niet om te ontspannen en zit ik maar te wachten op die ene felle pijnscheut.

Bert_Tandarts_Web.jpg

Een paar dagen nadat ik naar de tandarts moest, had mijn vrouw een kleine operatie aan twee vingers. Dat is niet zo’n ‘watje’ als ik maar in de dagen erna had ze wel pijn. En met twee vingers in het verband doe je ook nog eens weinig. Ze mocht twee dagen sowieso niets doen en daarna zeker tien dagen geen zwaar of vies werk. Vervelend en lastig.

Op de dag dat mijn vrouw werd geopereerd ging mijn zus tijdens het werk door haar enkel. Raar gedraaid, misstap, het is zo maar gebeurd. Veel pijn. Zondag alsnog naar het ziekenhuis. Wist ik niets van tot ik via WhatsApp een foto van haar been in het gips toegestuurd kreeg. Flink verrekte enkelbanden met een scheurtje. In ieder geval een week gips. Niet belasten! Ellende.

Het zijn allemaal geen zware ingrepen of letsels. Maar spanning, pijn en ongemak zijn even heel bepalend. Het leven staat misschien niet op zijn kop maar wel even in het teken van iets ongewoons. Je weet dat het tijdelijk is en (zeer waarschijnlijk) geen blijvende gevolgen zal hebben. Maar toch beheerst het je dag, de komende dagen of weken. Goed om me even te realiseren wat voor een ellende veel van mijn cliënten moeten ondergaan. Dan hebben we het over extreme spanning, pijn en ongemak. Zware ongevallen, multitrauma’s, amputaties en levenslange beperkingen.

Dezelfde week van dichtbij ongemak sprak ik een oud-collega, werkzaam op de afdeling Letsel van Univé. Hij was vorig jaar zelf het slachtoffer van een verkeersongeval geworden. Door een auto van zijn fiets gereden. Onder andere een gebroken arm. Afgezien van alle pijn en ellende was hij zich even heel erg bewust geworden van alles wat je overkomt als slachtoffer. Het gedoe, de hele nasleep, de revalidatie, een blijvende beperking en dan ook nog het gezeur over de schadevergoeding. Hij had meer begrip gekregen voor slachtoffers. Voor sommigen ook wat minder overigens. Dan ging het over de ernst van klachten van slachtoffers met niet-objectiveerbaar letsel. Maar dat vinden wel meer mensen lastig. Niettemin, voor iemand werkzaam bij een verzekeraar was het toch wel een heftige ervaring die tot begrip en meer inlevingsvermogen had geleid.

Natuurlijk ga ik nu niet de hoop uitspreken dat iedereen die letselschades behandelt eerst zelf maar eens iets moet meemaken. Maar het zou wel helpen. Vandaar ook mijn inleiding met tandartsbezoek en de ervaringen van mijn vrouw en zus. Dat zijn zaken die we immers allemaal meemaken. Bedenk hoe je je toen voelde en heb mededogen. Met een slachtoffer, met je medemens. Respect, compassie, begrip, medeleven… Op enig moment hebben we het allemaal nodig.

Bij de tandarts is het goed afgelopen. Die ene felle pijnscheut is uitgebleven. Had wel een verdoving nodig. Na bijna een uur bij de tandarts nog even een gebitsreiniging. Ook al zoiets waar ik me enorm op kan verheugen. En de nieuwe mondhygiëniste was gelukkig ook erg (zacht)aardig. Kan ik er weer een half jaartje tegen.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re