Tegeltjes

Bam!!

Daar lagen ze, de zorgvuldig uitgezochte tegeltjes voor onze keuken. De aardige meneer van de doe het zelf zaak vond het vreselijk naar, medewerkers kwamen vanuit alle hoeken van de zaak kijken wat er gebeurd was en ik? Ik stond er bij, keek er naar en kon maar een ding denken. Dat heb ik weer.

Carla_tegeltjes.jpg


12 jaar geleden kochten mijn vriend en ik ons eerste koophuis. Er moest veel aan gebeuren maar he, we waren jong(er) en nog kind-vrij dus tijd genoeg. Nou ja, we werkten beide fulltime dus de werkzaamheden werden vooral in de avonduren en weekenden uitgevoerd maar gelukkig hadden we geen last van het 2-linker-handen syndroom. Vol goede moed begonnen we aan het avontuur. Voor de echt grote klussen werd een klusbedrijf ingeschakeld maar het meeste deden we zelf.

En nu zijn we 12 jaar verder. Het huis is nog steeds niet af. Door de jaren heen werd door familie wel eens gehint op dat leuke programma van John Williams maar ik wist het zeker: wanneer ik hem binnen zou laten zou mijn vriend door de achterdeur vertrekken om nooit meer terug te komen. En daarbij, de gruwelijkheden van de woningen die in dat programma te zien zijn liggen zo ver van ons prachtige stulpje-in-wording af. Ik verwacht dat wij niet eens door de screening zouden komen.

Maar goed, de tegeltjes dus. In het grote verbouwingsplan waren we nu aangekomen bij de keuken. Op een grijze zondagmiddag in januari gingen vriendlief en ik, samen met de kinderen, richting de doe het zelf markt. Er moesten tegeltjes worden uitgezocht. Hij wilde wit, ik wilde kleur. Tel daar 2 kinderen bij op die eigenlijk liever thuis op de bank waren achtergebleven en je snapt het plaatje: dat wordt drama. Wonder boven wonder stonden we binnen een kwartier weer buiten. Met bestelbon. Het was gelukt!

Na wat een eeuwigheid leek, maar op 12 jaar tijd natuurlijk een peulenschil is, kregen we bericht dat de tegeltjes opgehaald konden worden. Hoera! Totdat ik dus die knal hoorde…. Vanuit de winkel is het perfect opgelost. Er is direct een nieuwe bestelling geplaatst en de tegeltjes worden hopelijk heel snel thuis bezorgd. Van alle kanten kwamen excuses. En ook de opmerking “wat blijft u hier rustig onder! Wij hebben als klantenservice over het algemeen alleen maar hele boze mensen voor ons”.

En dat laatste snap ik dus niet. Ik weet zeker dat de magazijnmedewerker niet ’s ochtends uit zijn bed is gestapt met het idee om vandaag eens lekker wat spullen kapot te gooien op zijn werk. En natuurlijk ben je teleurgesteld wanneer iets anders loopt dan je verwacht. Maar moet je dan je woede en frustratie uiten op een ander?

Helaas maak ik dat in mijn werk ook mee. Mensen bellen met een bepaalde verwachting. Ze denken gelijk te hebben in een juridisch geschil en worden dan boos op mij wanneer ik ze uitleg dat de realiteit toch net anders ligt. Of iemand begint een gesprek met de opmerking “ik ben hoogbegaafd en wil dus alleen met een jurist praten want van anderen raak ik gruwelijk verveeld”. Ik wilde dat ik dit verzonnen had, echt waar, maar dit gesprek heeft plaatsgevonden. Gruwelijk verveeld raak ik er niet van. Wel gruwelijk geïrriteerd. Maar, dat zal ik iemand niet laten merken. Want ik snap maar al te goed dat er na een ongeval genoeg op je af komt. Dat je daardoor misschien niet het meest invoelend aan de telefoon bent. Wij als intaketeam zijn dat wel. En daarbij: na 12 jaar verbouwen, genoeg verhalen en anekdotes om een boek te schrijven en stiekem af en toe toch het mailadres van dat klusprogramma opgezocht te hebben krijg je mij niet gek. Zelfs niet met kapotte tegeltjes.

Carla Prins, Letselschadejurist Intake