Labd_Pals-Letselschade-tijd.jpg

Het zal omstreeks 1978 geweest zijn dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van KISS. Mijn toenmalige buurjongen had de lp KISS Alive II. En ik was verkocht. “You wanted the best? You’ve got the best! The hottest band in the world! KISS!”

Zo opende het concert toen op de LP. En 44 jaar later op 21 juli 2022 in de Ziggo Dome nog steeds. Twee uur lang heb ik met een grote grijns op mijn gezicht staan genieten van een geweldige show met veel vuur en knallen. Heb ik meegeklapt en meegezongen. Het was mijn eerste concert in ruim twee jaar en wat voor één! En dan te bedenken dat de geschminkte mannen van het eerste uur (Gene Simmons en Paul Stanley) respectievelijk 72 en 70 jaar oud zijn. Het is dan ook hun farewell tour die nu al vanaf 2019 bezig is.

Waar is de tijd gebleven? Dat zullen de heren van KISS zich ook vast wel eens afvragen. Net als jij. Gesteld dat je de 30 bent gepasseerd. Want in de eerste 30 jaar van het leven denkt bijna iedereen nog onsterfelijk te zijn. Die illusie heb ik allang niet meer. Als je werkt in letselschadeland en zeker als je bij slachtoffers of nabestaanden op bezoek gaat, dan ben je ook al snel wat realistischer. Het gewone leven kan na een ongeval zomaar anders zijn. Tijdelijk maar ook blijvend. Daarvan heb ik in de afgelopen 35 jaar nogal wat voorbeelden voorbij zien komen. Maar het is niet mijn bedoeling om hier tranen te trekken. Daar is het de tijd niet voor.

Toen ik 30 was werkte ik net een paar jaar bij Pals. Inmiddels is mijn leeftijd verdubbeld en werk ik er nog steeds. Zoveel collegae zag ik komen en gaan. Zoveel cliënten zag ik komen en gaan. De één met verdriet en de ander met genoegen. Je kunt niet iedereen in het hart sluiten. Sommigen gaan zelfs mijn empathisch vermogen te boven. Een voordeel van het ouder worden. Ik weet inmiddels dat ik niet iedereen te vriend kan zijn en probeer dat ook niet meer. Voor sommigen betekent dat een zakelijke benadering. En dan zal het mijn tijd wel duren.

De jongen van 18 jaar die een hardrockband ontdekte, heeft gelukkig het een en ander geleerd. Toen nog onsterfelijk. Maar ook van mij mogen die wijzers van de klok nu wel langzamer gaan of een tijdje stil blijven staan. Om alles wat ik heb geleerd nog beter te kunnen gebruiken bijvoorbeeld. Mijn kennis over mensen, over letselschade en natuurlijk over muziek. Dat er meer is dan hardrock. Dat de claim door KISS van destijds inmiddels ook een disclaimer verdient. Maar dat ook zo’n statement weer zijn charme heeft. Die eeuwig is verbonden aan mijn jeugd, nu op dit moment wat tekst oplevert en me laat fantaseren over wat nog komen gaat.

Op de sociale media gaan nogal wat grappen rond over de alsmaar doorgaande afscheidstour van KISS. Komen ze in 2028 voor hun écht allerlaatste optreden weer naar Amsterdam? Pruiken grijs, de schmink gekreukeld en met hulp van zuurstof? Ik hoop toch erbij te kunnen zijn.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re