Trots

De meeste ouders zijn trots op hun kinderen. Denk ik. Hoop ik. Wij zijn in ieder geval trots op onze kinderen. Nu vooral op onze zoon. Zo’n 29 jaar geleden werd hij gecreëerd. Op een fijne zondagmiddag. Op ons tweedehands Leolux bankje. Details die hij liever niet hoort. Maar het was wel in één keer raak. Ruim 9 maanden later, op 16 januari, moest hij geholpen worden om in deze wereld te verschijnen. Hij was al drie weken over de datum en de gynaecoloog vond dat het tijd was. Een sectio caesarea kwam eraan te pas. Maar hij was volmaakt. Alles zat erop en aan. Alle onderdelen in goede proporties. Wij waren gelukkige ouders.

Labd_Pals-Letselschade-trots.jpg

Nou waren wij niet zo van de roze wolk maar het eerste jaar was wel een zoektocht. Hij sliep nooit of anders alleen op momenten dat we het niet in de gaten hadden. Hij wilde niet in de kinderwagen. Hij wilde geen speentje. Hij wilde niet in de box. Hij wilde in de wereld zijn en dat hadden we niet meteen in de gaten. Hij wilde gewoon overal bij zijn. Alles meemaken en vooral niet alleen zijn. Denken we nu. Hopen we.

Want het was een zoektocht. Die na dat eerste jaar veranderde in een avontuur. Een ondernemende dreumes, peuter en later ook kleuter. Wat een fijn kind. Er zijn zoveel mooie verhalen die ik zou kunnen delen maar die passen niet in deze blog. En je hebt de boodschap toch al begrepen. Het was fijn. De jaren gingen zomaar voorbij.

De basisschool was nog wel een opgave. Volgens de schoolmeester was onze zoon nog erger dan de kinderen uit een dorp verderop dat in de volksmond bekend was omdat er nogal wat ruig volk zou wonen. Een diskwalificatie voor het dorp en onze zoon. Toen we ons later bezorgd afvroegen of hij misschien last had van dyslexie kregen we te horen dat daarvoor nu eenmaal geen pilletje was. Onze relatie met die schoolmeester is nooit meer goed gekomen. Voor onze zoon geen fijne tijd.

Dus waren we blij dat hij op het voortgezet onderwijs direct werd getest. Standaardprocedure. En inderdaad dyslexie. Hij kreeg vervolgens de mogelijkheid om voor proefwerken en dergelijke meer tijd te vragen. Heeft hij nooit gedaan. Want meneer wilde het op eigen kracht doen. En dat is gelukt. Via vmbo-tl, havo, hbo-rechten nu zijn master. Mag hij eindelijk die felbegeerde titel voor zijn naam zetten. Mr. W.L. Heida.

We waren bijna collega’s geweest. Net voor corona had hij bij Pals gesolliciteerd en was zo goed als aangenomen. Maar toen besloot de toenmalige directeur de boel te verkopen en besloot een virus de wereld eens te laten zien dat de mens nog steeds kwetsbaar is. Er waren nog geen concrete afspraken gemaakt en geen (auto)verkeer betekende ook geen (letsel)schade. Opeens ruim 20% minder zaken. Stress! Thuiswerken! Er moest van alles geregeld worden. Dus toen iedereen weer bij zinnen kwam en bedacht dat er nog een openstaande sollicitatieprocedure was, had onze zoon al wat anders gevonden.

Graag of niet. Dat heeft hij niet gezegd maar dat zal wel ongeveer zijn gedachte zijn geweest. Hij heeft het niet van een vreemde. Inmiddels werkt hij fulltime voor de overheid.

Afgelopen dinsdag een etentje gehad om het te vieren. Samen met onze aanstaande schoondochter en haar ouders. Champagne, cadeautjes. Hij aan het begin van zijn juridische carrière, ik bezig met de laatste vijf jaar. De cirkel is (bijna) rond. Het was een lange weg maar het is gelukt. En wat zijn wij trots.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re