Labd_Pals-Letselschade-vakantie.jpg

Ik ga niet op vakantie. Heb er geen behoefte aan. Vind het een hoop gedoe, ontregelend gestress en vooral een toch enigszins overgewaardeerd jaarlijks terugkerend ritueel. Je hoort het Maarten van Rossem haast zeggen. En dat is dan ook weer niet zo vreemd want dat is een persoon die ik bijzonder waardeer. Maar daar gaat het nu niet over.

Ik ben altijd op vakantie. Wij wonen namelijk op een hele mooie plek in Nederland. En daar wordt al reclame genoeg voor gemaakt dus dat ga ik hier niet herhalen. Anders wil iedereen hier straks naartoe. Maar omdat het hier mooi is, we veel grond hebben, veel vrijheid en veel natuur, de temperatuur in de zomer hier ook regelmatig tropische waarden bereikt, we hier alles bij de hand hebben inclusief stromend water, hapjes, drankjes en een fijn bed… is even geen werk dus vakantie.

Vakantie. Het is in letselschadeland ook altijd weer een bijzondere periode waarin personen niet bereikbaar zijn. Een periode waarin de al royale reactietermijnen op basis van het vakantie-excuus nog eens flink worden opgerekt.

We gaan op vakantie en nemen… geen dossiers mee. Die gooien we over de schutting. Bijvoorbeeld: zeven weken na het indienen van mijn regelingsvoorstel heeft een behandelaar bij de verzekeraar het dossier in het kader van een deelopdracht aan een expertisebureau overgedragen. Jammer dat hij daar zo lang over had nagedacht, maar prima. Ik vond het wel een goed idee om hem in afwachting van die beoordeling nog even een voorschot te laten betalen. Dacht ik. Ik bel hem even. Dacht ik. Na het gebruikelijke keuzemenu van de verzekeraar te hebben doorlopen, kreeg ik na nog een tijdje in de wacht een vermoeid klinkende medewerker aan de telefoon. Die zou mij doorverbinden. Na weer enkele minuten in de wacht werd de verbinding verbroken. Een tweede poging had meer succes. Ik kreeg iemand van de afdeling te pakken. Die mij kon vertellen dat meneer de komende vier weken nog met vakantie zou zijn. Waarschijnlijk met een goed gevoel want ook dit dossier had hij toch nog voor zijn vakantie ‘adequaat’ behandeld.

Oftewel, gewoon een truc om nog even voor je vakantie het werk weg te werken. Je legt het gewoon bij een ander neer. En als je een trucje herkent, dan heb je het vaak zelf ook al eens toegepast. Dat erken ik. Nog even voor de vakantie alles wegwerken. Maar er blijven altijd nog een paar dossiers liggen die teveel tijd vergen. En dan pas je een trucje toe. Je suggereert een belangrijke stap maar doet eigenlijk niets. Sorry.

Ik heb het ook gedaan: “Bedankt voor uw e-mail van ver voor de vakantie die ik helaas pas net voor mijn vakantie heb gelezen en ter beoordeling aan Pietje Puk (onze medisch adviseur, de arbeidsdeskundige, een collega, de rekenkundige) heb voorgelegd. Ik hoop en verwacht u dan kort na mijn vakantie nader te kunnen berichten.”

Mijn cliënten kan ik dit jaar verzekeren deze truc niet toe te passen. Ik ga namelijk niet op vakantie. Neem hier en daar wel een weekje vrij. Even niets doen. Of juist heel veel. Maar dan in de tuin bijvoorbeeld. Want die jaloersmakende plek waar wij wonen heeft ook wel nadelen. Het is veel grond. En het onkruid groeit harder dan alle geplande planten. En terwijl mijn vrouw vraagt of de dakgoot niet gerepareerd moet worden en het zonnedoek voor de pergola al kan worden opgehangen, begin ik toch heimelijk te dromen van een all-inclusive in Turkije of een georganiseerde motorvakantie in de V.S. Op een Harley Davidson natuurlijk. Echt vakantie.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re