Vikingen

In onze tuin had een slachting plaatsgevonden. Op het gisteren nog gemaaide grasveld lagen verspreid over meerdere meters grijs-witte veren. Het spoor begon al in ons bosje om te exploderen bij de haag langs het fietspad. Geen bloed. Geen aangevreten restanten. Maar alleen veel veren. Vermoedelijk een duif die te grazen was genomen door een roofvogel of een marter. We zien het wel vaker. Dat er een vogel is gepakt. Maar dan is het meestal achter in de tuin. Dan zie je het niet meteen en word je er ook niet zo direct mee geconfronteerd. Nu was het vlak onder onze neus gebeurd.

Bert_Vikingen_Web.jpg

Op ons kantoor in Emmen is fors opgeruimd. Het (laatste) eigen pand is verkocht en wij zijn verhuisd naar een verzamelgebouw met flexplekken. Voor het eerst in mijn leven geen eigen werkplek of kantoor meer. We gaan mee in de vaart der SRK-volkeren en dat voelt toch een beetje als inleveren. Want er moest ook het nodige weg. Net als privé wordt er ook op een kantoor in de loop der jaren veel verzameld. Er blijven dingen bewaard met eigenlijk alleen emotionele waarde. Zoals de luxe koffiekopjes met ons oude logo. Vrouwe Justitia met weegschaal in evenwicht. Op de ene schaal een kruis (het letsel) en op de andere schaal een stapel munten (de schadevergoeding). Nog steeds zo toepasselijk maar al eerder vervangen voor iets moderners. En nu ging het servies definitief de container in. Geen plek meer.

Verbeeld ik me het of zijn mensen de afgelopen weken wat sneller bereid om tot compromissen te komen? Een klein verschil kon met één telefoontje worden overbrugd. Opgelost. De maand maart is nog niet halverwege of ik heb alweer het achtste dossier afgesloten. Een cliënt die maar bleef hangen in gevoelens van onrechtvaardigheid bleek opeens bereid om toch af te ronden conform mijn voorstel. Nu de verzekeraar nog. Zal wel even schrikken zijn als je opeens een claim van € 1500,- voor smartengeld krijgt. Zeker als je hebt geprobeerd iemand met € 300,- af te schepen.

Gelukkig kreeg ik er in dezelfde week ook weer drie zaken bij. Op persoonlijke titel, zoals dat zo mooi heet. Mensen die mij rechtstreeks benaderden omdat ze van familie of vrienden goede berichten over mij hadden gekregen. En dat is fijn om te horen. Dat zeg ik dan ook. Want wat is er nu fijner dan om te horen dat mensen blij met je zijn? Dat ze tevreden zijn met jouw inspanningen, met het door jou geleverde werk met jouw strijdlust. Want dat is toch vooral wat mensen van een belangenbehartiger verwachten: dat je er voor hem of haar wilt zijn. Dat je de hulp biedt die men verwacht.

Ik lees graag spannende boeken. Vooral historische romans over Noormannen die in hun drakenschepen ook de kusten van Nederland onveilig hebben gemaakt. Die op het hoogtepunt van hun macht bijna heel Engeland hadden veroverd. Vikingen zwierven uit tot in het huidige Rusland dat zelfs zijn naam aan hen dankt. Rus is oorspronkelijk de naam voor de (Zweedse) Vikingen die Rusland bereikten (het kan roodharige of roeier betekend hebben). Later werd met de term de gehele bevolking van Rusland bedoeld. De Zweed Rurik uit Roslagen stichtte de eerste Russische staat: het Kievse Rijk.

Vikingen zagen vaak aanwijzingen voor komende gebeurtenissen in de natuur. Een storm, een onverwachte donderbui, een paar raven die overvlogen. Dan brachten ze een offer om het vermeende gevaar af te wenden. Een symbool van de vrede, afgeslacht in onze tuin. Het gaf me geen fijn gevoel.

Toen bedacht ik me dat de duif natuurlijk ook ontsnapt kon zijn. Dat het enige dat ze had moeten laten, een pluk veren was. Dat die duif nu onderweg was naar Rusland om iemand geschiedenisles te geven en onderweg vrede te brengen. Ik bracht voor alle zekerheid toch maar een offer. Op giro 555.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re