Werkgevers

Recent had ik er weer mee te doen: een werkgever.

Een vrachtwagenchauffeur had tijdens zijn werk letsel opgelopen. Niet tijdens het rijden maar tijdens het lossen. Een trapje waarvan hij gebruik moest maken bleek niet zo veilig en dat had ernstig voetletsel tot gevolg. Het was maar zeer de vraag of de man zijn eigen werk nog kon doen. Er werd al gesproken over ander werk.

Bert_Werkgevers_Web.jpg




Dat vooruitzicht vond meneer verschrikkelijk. Hij had zulk prachtig werk en hij mocht zo graag bij dit bedrijf werken. Waarom wilden ze hem nu kwijt? Hij wilde zijn werkgever ook helemaal niet aansprakelijk stellen. Maar dat was wel wat ik hem dringend adviseerde.

Op basis van art. 7:658 BW is de werkgever bijna altijd aansprakelijk. De werkgever moet namelijk zorgen voor veilige arbeidsomstandigheden. Als vaststaat dat er sprake is van een bedrijfsongeval – dat je letsel hebt opgelopen tijdens de uitoefening van je werkzaamheden - dan hoef je als slachtoffer verder niets te bewijzen. Nee, de werkgever moet dan maar aantonen dat hij er alles aan heeft gedaan om een ongeval te voorkomen. En die zorgplicht gaat heel ver. De werkgever moet er rekening mee houden dat een werknemer fouten kan maken en niet altijd oplet. Er moeten veiligheidsmaatregelen zijn genomen en beveiligingsmiddelen beschikbaar zijn gesteld. En dan moet daar ook nog op worden toegezien. Eigenlijk kan (de verzekeraar van) een werkgever alleen maar onder aansprakelijkheid uitkomen als er sprake is van opzettelijk gevaarlijk handelen door de werknemer.

Daarom wordt er nogal eens gekozen voor de onfrisse reactie dat men zich van geen kwaad bewust is. Ongeval tijdens het werk? Nee, daar wist men niets van. Hij had het waarschijnlijk opgelopen bij het klussen thuis. Ja, het was al opgevallen dat hij de laatste tijd meer dan gebruikelijk verzuimde.

Dat argument werd overigens niet door de werkgever van onze vrachtwagenchauffeur gebruikt. Nee hoor, ze hadden al toegezegd zijn orthopedisch schoeisel te willen betalen. De hele eigen bijdrage. Op zich natuurlijk fijn. Maar het was maar zeer de vraag of de schade zich daartoe zou beperken. Dat begreep de vrachtwagenchauffeur inmiddels ook wel. Maar hij vond het toch niet fijn om zijn werkgever aansprakelijk te stellen. Ik heb toen voorgesteld dat hij eerst zelf een gesprek met de directeur zou aanvragen. Dan kon hij vertellen dat hij juridische hulp had ingeschakeld. Kwam mijn aansprakelijkstelling ook niet rauw op zijn dak.

Zo gezegd, zo gedaan. Een paar dagen later belde mijn cliënt helemaal opgelucht dat er heel positief was gereageerd. Alle begrip was er. Natuurlijk, hij moest ook om zichzelf denken. Dus verstuurde ik de aansprakelijkstelling. Nog dezelfde dag werd ik door iemand namens die werkgever gebeld. Wat de bedoeling was? Dit was toch geen manier van doen? Waarom niet even in overleg? Het was duidelijk dat deze man niet degene was met wie de vrachtwagenchauffeur had gesproken. Het werd een moeizaam gesprek. Alsof de werkgever het slachtoffer was!

Niettemin geprobeerd om duidelijk te maken dat het niet persoonlijk is. Dat ik ook wel begrijp dat de regels soms onredelijk lijken maar dat ik wel voor mijn cliënt wil opkomen. Het is zijn toekomst die onzeker is.

De volgende dag kreeg ik toch een e-mail dat het gemeld was bij de verzekeraar. Netjes met naam maatschappij en polisnummer. En er was ook nog een ongevallenverzekering.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re