Labd_Pals-Letselschade-wit

Gisteren reed ik naar Deventer voor een gezamenlijk bezoek. Zo noemen wij het als je een slachtoffer samen (maar niet tegelijk) met een schaderegelaar van de verzekeraar gaat bezoeken. Vanaf de A37 nam ik bij Hoogeveen de N48 richting Ommen. Er scheen een waterig zonnetje. Voor mij reed een vrachtwagen met veevoer. Het bedrijf was trots op de boer. Ik zat kilometers lang te bedenken op wie ik allemaal trots ben. Best veel. Agenten, verpleegkundigen, schoonmakers, om maar eens wat te noemen. En natuurlijk op mijn kinderen. Maar dat zou ik dan niet op mijn auto zetten.

Het zal ongeveer bij Ommen zijn geweest dat ik me opeens realiseerde dat het landschap witte accenten vertoonde. En hoe verder ik reed, hoe witter. De eerste sneeuw van het seizoen stelde niet veel voor maar gaf de omgeving toch meteen een kerstkaartachtige sfeer. Het gaf meteen een fijn gevoel.

Maar terwijl ik verder reed en dichterbij mijn bestemming kwam, werd het grijzer en mistiger. Het leek haast wel of het nog meer ging sneeuwen. En ik dacht aan al die ijzige ritten die ik in het verleden voor het werk had gemaakt. Slippend en glibberend door een woonwijk naar een laatste klant die dag. Terwijl het al donker werd. En het bleef sneeuwen. Nou, ik kan je verzekeren dat ik dan toch wat minder ontspannen bij de klant thuis zat. Ook al was het daar nog zo lekker warm.

Het voelt lang geleden en dat is het ook. Nog flinke winters met veel sneeuw en ijs. Maar nog zonder zorgen over gasprijzen. Ook toen al oorlog maar verder van het bed. Nog geen angst voor buitenaardse reptielen. Ook wel zorgen over het milieu maar op de een of andere manier wat minder heftig. Net alsof alles toen - nog niet zo lang geleden - wat minder heftig was. Voor corona zeg maar.

Het was de tijd dat ik nog zonder schaamte mijn waardering voor Matthijs kon uitspreken. Wat was DWDD een dagelijks terugkerend genoegen! Grensoverschrijdend gedrag had ik daar niet bij bedacht. Nu zijn het dagelijks terugkerende woorden. Die door sommige genietende gluiperds met genoegen worden uitgesproken. Wat fijn dat ze iemand met veel succes nu toch de maat kunnen nemen.

Wij waren bij Pals overigens allang gewend aan directeuren met woede-uitbarstingen die ook wel eens als persoonlijk en intimiderend werden ervaren. Had toen geen idee dat het grensoverschrijdend gedrag was. Vervelend was het wel. Kan er een boek over schrijven. Of een blog.

En ondertussen denk ik dan ook aan de naderende winter in Oekraïne. Daar is wit synoniem voor nog meer ellende. En dat allemaal omdat er ergens in Moskou iemand niet op zijn grensoverschrijdende gedrag werd aangesproken.

Het bezoek in Deventer was ook alweer een verhaal op zich. Maar dat is voor een andere keer. Want ik heb deze blog nu toch alweer zwart op wit.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re