"Een normaal mens had het al lang opgegeven"

Review_Vorkheftruck_Website.jpg

Jan werd aangereden door een heftruck waarbij zijn voet werd verbrijzeld. Maar hij vocht zich net zolang terug totdat hij zijn oude baan weer kon vervullen.

Het was 5 november 2019. Ik kreeg een ongeluk door een collega met een heftruck. Hij was achteruitgereden, had me helemaal niet gezien. Voordat ik het wist lag ik eronder en had hij met de heftruck over mijn voet heen gereden.

Dat heeft tot gevolg gehad dat ik er een hele tijd uit heb gelegen. Ik kon nauwelijks lopen en sleepte ook met mijn voet. Ik heb toen ook geen goede begeleiding gehad vanuit het ziekenhuis. Na een maand of vijf ben ik weer aan het werk gegaan maar dat ging toen helemaal mis. Toen ben ik door andere artsen opgevangen. Die zeiden ook: “U gaat helemaal niets meer doen. U gaat thuis zitten.”

Spoor 2

Ik ben zo een jaar thuis geweest en toen begon spoor 2 te werken. Met als gevolg dat ik in ander werk werd gezet. En er werd mij verteld: “Sorry Jan, je bent een jaar thuis geweest en je kunt nauwelijks meer lopen.” Je moet weten dat mijn voet in principe voor 75% kapot is, verbrijzeld is. Maar goed, ik zei: “Wat er ook gebeurt, ik moet speciale schoenen hebben.” Maar die kwamen maar niet. En mijn werkgever en verschillende instanties op kantoor wilden niet meewerken. Dus het kwam niet verder. Met als gevolg dat ik onnodig thuis gezeten heb en dat mijn procedure veel langer duurde dan eigenlijk gepland was.

Die vrouw van spoor 2 die zei dus gewoon keihard tegen mij: “Zeg beste Jan, jij kan niet meer in je werk als heftruckchauffeur terugkeren.” Ik zei: “Wie zegt dat?” Ze zegt: “Dat zeg ik. Ik heb je rapport gezien en voor jou is geen plaats meer binnen ons bedrijf.” Ik dacht: dat kan niet waar zijn! Dus ik heb toen gezegd: “Als jullie nou maar achter die schoenen aangaan!” Maar ik kreeg toen als reactie: “Ja, maar dat is ons werk niet.” En ik werd naar een andere werkbegeleider verwezen. Vraagt die vrouw: “Wat kan u nog doen? U heeft nogal een snelle babbel. Dus u zou misschien iets met leerlingenvervoer kunnen doen. Of eventueel op een bus of op een vrachtwagen kunnen rijden. Wij willen het wel vergoeden dat u uw rijbewijs krijgt.” Ik zeg tegen haar: “Dit is zeker allemaal papierwerk hè, wat jullie doen?” Ze keek me aan en begon meteen te kleuren. Ze merkte dat ik haar door had. Ik zeg tegen haar: “Maar als ik wel op een bus of op een vrachtwagen kan rijden waarom dan niet meer op een heftruck?” Toen kwam corona er nog tussendoor en heb ik helemaal niets meer van die instantie gehoord.

Schoeisel

Op een gegeven moment heb ik contact gehad met Frans de Jong van Pals Letselschade. Ik had al eerder een letselschade gehad: een whiplash. Dat heeft Frans toen ook voor mij gedaan. Zodoende was ik weer naar Pals toegegaan. De eerste drie maanden had ik zoiets van: ach, het valt allemaal wel mee. Mijn voet is kapot en dat is het wel. Maar dat bleek dus heel anders te lopen. Ik heb ook helemaal geen gevoel meer in die ene voet. Vooral niet aan de onderkant. Dat heb ik nog steeds. Als die voet voor 75% niet meer functioneert dan weet je het wel.

Frans is toen voor mij achter ander schoeisel aangegaan, ook bij mijn werkgever. Maar dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. Er waren twee personen op kantoor ook zo dom bezig. Frans stuurde dan een document naar hen toe om te vragen wie er nu verantwoordelijk voor de schade was. “Wij niet”, zeiden ze meteen. Maar wie dan wel? Daar kwam maar geen antwoord op. Dus ik zei tegen Frans: “Wat gaan we doen?” Hij zei: “Ja, die meid zegt dat je weer volledig aan het werk bent. Terwijl ik weet dat je hier thuis zit.” Dat ging allemaal langs elkaar heen. Toen beweerden ze ook nog eens dat die schoenen niet nodig waren want ik kwam toch niet meer terug in mijn oude functie. “Dus Jan, dat hoeft toch niet?”, zeiden ze dan keihard tegen me. Ik zei: “Je zorgt er maar voor dat die schoenen er heel snel komen want ik moet weer aan het werk.” Dat heb ik ook doorgedrukt. Een normaal mens had het al lang opgegeven en was al lang iets anders gaan doen. Maar dat komt dus in mijn woordenboek niet voor.

Toyota

Frans moest steeds maar weer aan de bel trekken. Kom nou eens een keer door met wie hier de verantwoordelijke voor is! Uiteindelijk bleek de firma waar de heftruck van gehuurd werd - Toyota - verantwoordelijk te zijn. En dat was een buitenlandse partij dus daar heeft Frans heel veel gedoe mee gehad om de schade vergoed te krijgen. Dat is echt een hele moeilijke weg geweest want die gaan natuurlijk alles doen om eronder uit te komen. Gelukkig was Frans daar heel goed in. Frans moest steeds maar weer tegen me zeggen: “Jan, je zit met een buitenlandse partij en dat wordt heel moeilijk.” Het heeft ook heel lang geduurd.

Ik heb toen ook gezegd: “Wat er ook gebeurt, ik zal en moet hier blijven werken. Die 40 jaar die zal ik vol maken.” 2 maart zou ik 40 jaar bij de zaak zijn namelijk. En dat heb ik uiteindelijk ook voor elkaar gekregen. Dus het kan. Ik werk nog steeds bij mijn oude werkgever in dezelfde functie. Ik was niet goed genoeg voor dit werk. Ik kon niet goed genoeg meer lopen. Ik zeg: “Wat er ook gebeurt, als ik aangepaste schoenen krijg dan kan ik alles weer doen.” Toen werd er gelachen en gekeken alsof ik gek was. Maar ik had wel gelijk. Vanaf vorig jaar maart zit ik weer volledig op mijn oude plek en ben ik gewoon weer heftruckchauffeur. Met aangepast schoeisel kan ik dat werk weer doen nu.

Schoonheidsprijs

Later heb ik nog eens een gesprek aangevraagd met de directeur. Ik zeg: ”Wat hier allemaal gebeurd is op kantoor krijgt niet de schoonheidsprijs.” Dat erkende hij ook en daarvoor zei hij ook: “Sorry Jan dat het zo gelopen is! Wij kunnen er misschien ook van leren.”

In principe – met een beetje beperkingen kan ik mijn werk nu volledig weer doen. Maar het heeft heel lang geduurd voordat ik kon zeggen: “Ik kan weer.” Ik moet nog 10 jaar dan kan ik met pensioen. Ik ga ervoor. Ik zie wel hoever ik kom. Daarom zei ik ook tegen Frans: “Ik ben er weer maar ik vind wel dat ik wat beperkt ben. Maar met die beperkingen kan ik wel alles weer doen.” Met mijn chef heb ik ook afgesproken dat ik het iets rustiger aan mag doen als ik bijvoorbeeld een flink stuk lopen moet.

Veranderd

Je moet eigenlijk zo snel mogelijk weer in beweging zodat je krachten opbouwt. Gelukkig fiets ik duizenden kilometers per jaar. Elke dag op en neer naar het werk, bijna 50 kilometer. En met die schoenen gaat het allemaal wel weer.

Nu zijn ze er allemaal wel achter – ook de veiligheidsman die hier werkt – dat het anders moet. Die heeft heel veel geleerd van dat ongeval van mij. Als ik nu voor me kijk dan staan er allemaal hekjes door de loods heen waar ze achter langs moeten lopen, staan er allemaal stippen op de grond waar de mensen langs moeten lopen, we lopen de hele dag in reflecterende hesjes... Dat is allemaal veranderd hier op de werkvloer door mijn ongeval.