Mijn naam is Janna en woonachtig in Stadskanaal. Ruim 4 jaar geleden heeft mijn dochter onderweg naar school een verkeersongeval gehad. Mijn man en ik hebben twee kinderen. Onze zoon heeft gestudeerd in Groningen. Ik ben werkzaam als rayonleidster bij een schoonmaakbedrijf.

Mijn dochter zat in haar derde leerjaar van het VMBO en had voor haar ongeluk een duidelijk doel voor ogen; schooljuf worden. Ze zou na haar VMBO naar het SPW gaan om haar droom te verwezenlijken.

Het ongeval en de gevolgen

In december 2006 hebben we gezamenlijk tussen de middag gegeten. Mijn dochter en ik, met haar vriendin en mijn vriendin. Na de lunch zijn zij op de fiets gestapt om naar school te gaan. Onderweg naar school zag een autobestuurder mijn dochter niet toen hij achteruit reed. Hij is over haar heen gereden. Door de klap is ze met haar hoofd op de grond terecht gekomen.

Na het ongeval zijn we naar het ziekenhuis gebracht. Onderweg en in het ziekenhuis gaf mijn dochter aan dat ze misselijk was. In het ziekenhuis werd aangegeven dat ze goed door haar neus moest ademen. Uiteindelijk heeft ze daar heel veel overgegeven. We kregen in het ziekenhuis het gevoel dat we niet serieus werden genomen. Ze hebben daar een CT-scan gemaakt, maar hierop was ’niets’ te zien. Later bleek ook dat de foto’s verdwenen waren. Ze was heel zwak en ze kon haast niet lopen van de duizeligheid. Ze hebben haar hoofdwond gehecht en ze mocht daarna mee naar huis. We moesten haar wel om het half uur wakker maken, maar ze was zo misselijk dat dit niet nodig was.

Mijn dochter kon geen daglicht verdragen en heeft twee weken lang in het donker geleefd. De dag na het ongeval werd ze 15 jaar, maar dat hebben we niet kunnen vieren. Ik heb haar na een paar dagen in een stoel in de badkamer gelegd, zodat ik haar kon wassen. Toen ik wat kleding ging ophalen, draaide zij zich om op de stoel. Ze kreeg een epileptische aanval. Haar handen, benen en ogen knepen samen en ze bewoog spastisch.

De weken na het ongeval kreeg ik steeds meer het gevoel dat mijn dochter niet meer de oude was. Voor het ongeval was ze altijd vrolijk, heel erg actief met vrienden, familie en school. Dit besef heb ik heel vaak uitgelegd aan onze huisarts (die ons al jaren steunt), de neuroloog en de tegenpartij, maar er werd niet echt gehoor aan gegeven. Ik was een overbezorgde moeder en mijn dochter had puberproblemen (ze heeft nog nooit last gehad van puberproblemen). Je voelt zelf het beste dat je dochter anders is geworden en dan wordt je echt onrecht aangedaan als betrokken personen op deze manier reageren.

Op dit moment weten we nu, na een test in het Beatrixoord, dat mijn dochter licht verstandelijk beperkt is. Dit heeft jaren geduurd. Het ongeval is inmiddels ruim vier jaar geleden gebeurd. We zijn nog steeds in overleg en discussie met de tegenpartij voor het verhalen van de schade.

Ik zal altijd blijven vechten voor de toekomst van mijn dochter. Dat doe ik al vier jaar samen met mijn man, met ups and downs, maar we gaan voor een goede en gelukkige toekomst van ons kind. Ons gezin is heel hecht en we hebben veel aan elkaar, maar ook aan vrienden, familie en onze huisarts. Dat helpt ook erg mee.

Letselschadezaak via Pals Letselschade

Als je dochter een verkeersongeval heeft gehad en je mag haar weer mee naar huis nemen, ben je alleen maar bezig met de zorg voor je dochter. Je dochter komt op de eerste plaats en de rest komt later. Een paar dagen na het ongeval had ik een afspraak met Pals Letselschade. Achteraf begreep ik dat zij vanuit de verzekeraar doorverwezen was.

Vanaf die dag tot nu, ruim vier jaar later, heeft Pals Letselschade, meer gedaan dan het regelen van de aansprakelijkheid en schadevergoeding. Ze zijn onze steun en toeverlaat, het luisterend oor, maar ook door de jarenlange ervaring met letselschadeslachtoffers, wist zij precies wat er op ons af zou komen.

Zo heeft zij bij het eerste gesprek geadviseerd om vrienden, familie, maar ook docenten te vragen om op te schrijven hoe mijn dochter was voor het ongeval. Zo hebben we heel veel informatie verzameld van mensen die mijn dochter ook voor het ongeval hebben gekend. Hierdoor kon mijn gevoel dat ze veranderd was ook worden bevestigd.

In de afgelopen jaren heeft Pals Letselschade ons bijgestaan en geholpen om de aansprakelijkheid rond te krijgen en een schadevergoeding vast te stellen. Naast de behandeling van de zaak heeft ze ons geadviseerd om naar de huisarts te gaan. Deze verwees ons door naar de neuroloog.

Mijn dochter werd 18 jaar en kon haar rijbewijs gaan halen. Maar via de normale weg lukte haar dit niet. Pals Letselschade gaf de tip om te informeren naar de speciale cursussen die het CBR biedt en ze is geslaagd voor de proefrit en kan verder met het behalen van haar rijbewijs (wel in een automaat).

Op advies van Pals Letselschade hebben we een Wajong aangevraagd. Wij zijn van die harde werkers en willen niet afhankelijk zijn van uitkeringen, maar soms kun je wel wat hulp op dat gebied gebruiken. Wij zijn erg blij dat Pals Letselschade via de verzekeraar contact met ons heeft opgenomen. Ik vecht zelf voor het leven en de toekomst van mijn kind met de hulp en adviezen van Pals Letselschade.

Medisch advies en het verloop

Nadat wij bij de huisarts zijn geweest, hebben we een doorverwijzing gekregen naar de neuroloog. Bij het eerste gesprek heb ik aangegeven dat mijn dochter veranderd was na het ongeluk. Maar ook welke klachten ze op dat moment had.

Deze klachten bestonden uit nekklachten, hoofdpijn, concentratieproblemen, suizende oren, verlies van smaak, futloos, vergeetachtig, maar ook dat ze de boodschappen niet kon onthouden. Deze zijn we maar gaan opschrijven.

We zijn door de neuroloog voor mijn gevoel niet serieus genoeg genomen na het aangeven van de klachten. Hij heeft haar tijdens een afspraak bij de ‘nek gegrepen’, waarop mijn dochter het uitschreeuwde van de pijn. Ze is daarnaast nog naar een revalidatiearts geweest en die heeft aangegeven dat ze slijtage heeft aan haar vierde en vijfde nekwervel. Vervolgens in het ziekenhuis een MRI-scan gemaakt, welke uitwees dat er iets niet klopte. Er waren onduidelijke vlekjes te zien wat duidde op bloedvlekjes op haar schedel. Daarnaast gaf de arts aan dat het ook met de leeftijd van mijn dochter te maken kon hebben. Puberproblemen noemde hij het. We zijn daarna doorverwezen naar het Beatrixoord, maar hebben nog steeds geen gefundeerde verklaring dat ze letsel heeft opgelopen door het ongeval.

We hebben haar daar een test laten doen. De uitslag hiervan was dat ze hersenletsel heeft en hierdoor licht verstandelijk beperkt is. Al mijn vermoedens kwamen uit en het stond nu zwart op wit. Nu we het zwart op wit hebben, wil de tegenpartij toch weer een medisch adviseur om advies vragen. Je denkt dat je er eindelijk bent, maar dan toch valt het weer tegen.

Ze is daarna twee jaar lang iedere week voor therapie naar het Beatrixoord in Haren gegaan, waar ze nog steeds in een nabehandelingstraject zit. Zij hebben ons daar heel goed geholpen. Ze gaat nu één keer in de week naar de fysiotherapeut voor haar nek- en rugklachten.

Ik heb zelf ook een paar gesprekken gehad bij een maatschappelijk werkster, want je moet zelf ook de tijd nemen om alles te verwerken. Dat geldt ook voor het idee dat je eigen kind heel erg veranderd is na het ongeval.

Ik zeg altijd tegen mijn dochter het is net als een boom. Je slaat een weg in die bestaat uit een tak aan de boom, je neemt de tak aan de zonzijde voor de positieve energie. Lukt het via die tak niet om je doel te bereiken, zoek je een andere tak aan de boom die dat wel biedt.

Hoe was de houding van de tegenpartij in uw zaak?

De aansprakelijkheid is wel aantoonbaar, mijn dochter is overreden en daardoor met haar hoofd op de grond geklapt. De medische kant is lastig aantoonbaar, doordat er niets zichtbaar was op de foto van de CT-scan op de dag van het ongeval. Nu met de uitslag van de test van het Beatrixoord hebben we zwart op wit staan dat ze licht verstandelijk beperkt is.

Ze heeft ook alle symptomen van hersenletsel, alleen niet-aangeboren hersenletsel is erg moeilijk vast te stellen. Daarnaast wordt je als moeder snel verweten dat je overbezorgd bent en dat er niets mis is met je dochter, het ligt aan haar leeftijd. Als je dat zo vaak te horen krijgt, voel jij je als moeder onbegrepen. Onbegrepen door de tegenpartij, maar ook door de medische partij, zoals de neuroloog.

Hoe nu verder na ruim vier jaar?

Ik geef al jaren aan dat mijn dochter niet meer dezelfde is. Je ziet op het eerste oog ook niet dat ze licht beperkt is, maar in haar doen en laten merk je dat wel. Gelukkig zijn we vechters en pakt zij alle kansen aan om haar toekomst vorm te geven. Zo heeft ze haar VMBO en MBO niveau 1 opleiding afgerond, loopt ze nu stage bij een bejaardenhuis en gaat ze naar een speciale school in Groningen, waar ze nu voor de tweede keer haar MBO niveau 2 diploma probeert te halen. Ze probeert wat van haar leven te maken en we blijven vechten voor haar toekomst.

Het is erg lastig om de medische causaliteit aangetoond te krijgen. Het rapport en de uitslag van het Beatrixoord is nog niet voldoende. Door het ongeval hebben we verschillende medici ontmoet, maar bij niet één heb ik het gevoel gehad dat ze mij serieus namen.

We gaan nu weer een traject in van een medisch advies dat geregeld wordt door de tegenpartij. We moeten afwachten wat daar uit komt. We hebben in ieder geval de uitslagen van de test van het Beatrixoord en met alle adviezen van Pals Letselschade werken we samen aan een toekomst voor mijn dochter.

Ik wil alle ouders die in dezelfde situatie zitten een hart onder de riem steken met dit verhaal en aangeven dat je niet de enige bent. Vertrouw op je gevoel en blijf vechten voor de toekomst van je kind!