Wim en Henriëtte wonen in Oud-Beijerland en hebben één dochter die met haar gezin in Frankrijk woont. Een maand nadat Henriëtte met pensioen is gegaan, krijgen ze het bericht dat Wim slokdarmkanker heeft. In januari/februari 2011 worden in het Maasstad Ziekenhuis onderzoeken gedaan om de juiste behandeling te kunnen starten. Er worden verschillende scans gemaakt om te kijken of er uitzaaiingen zijn. Dit is gelukkig niet het geval en er wordt gekozen voor behandeling van de tumor met kans op volledig genezing. Het vooruitzicht is dus positief. Voorafgaande aan de operatie ondergaat Wim bestraling en krijgt vijf keer een chemokuur.

Eerste opname in Maasstad Ziekenhuis

In juli 2011wordt hij geopereerd. De tumor wordt verwijderd en de maag opgetrokken en verbonden met het restant slokdarm, de zogenaamde buismaag. De operatie was succesvol. Wim voelt zich de dagen erna erg goed en knapt snel op. Een dag voordat hij ontslagen wordt uit het ziekenhuis, krijgt hij een hevige koortsaanval. Een zware tegenvaller dus. Uit nader onderzoek blijkt dat er een ontsteking is ontstaan bij de aanhechting van slokdarm/maag als gevolg van lekkage van voedsel dat Wim inmiddels weer mocht eten. De situatie wordt aangezien, maar uiteindelijk besluiten de artsen om een stent te plaatsen. Dit is een buisje dat over de plek van de lekkende aanhechting wordt geplaatst, waardoor Wim weer normaal zou moeten kunnen eten. Hij knapt echter niet op.

Wel of niet besmet met klebsiella bacterie?

Het is inmiddels augustus en de uitbraak van de bacterie in het Maasstad Ziekenhuis is volop in het nieuws. De patiënten werden door het ziekenhuis per brief geïnformeerd over de uitbraak en de gevolgen voor de persoonlijke situatie. Zo ook Wim. Hij was op dat moment nog niet besmet met de bacterie. Wim voelde zich nog steeds niet beter, maar mocht uiteindelijk toch naar huis. Drie weken is hij thuis geweest, maar zijn situatie veranderde niet, integendeel. Hij bleef hoesten en kon nauwelijks eten. In september ontvingen ze weer een brief van het Maasstad Ziekenhuis waarin werd aangegeven dat Wim inmiddels wel besmet was met de klebsiella bacterie.

Tweede opname in Maasstad Ziekenhuis

Begin september verslechterde de situatie van Wim zodanig dat hij werd opgenomen op de maag-darm-leverafdeling van het Maasstad Ziekenhuis. Omdat Wim nauwelijks kon eten werd (opnieuw) een maagsonde geplaatst waardoor hij vloeibaar voedsel kreeg toegediend. Op de MDL-afdeling werd de 1e stent verwijderd en een nieuwe stent geplaatst omdat de aanhechting nog steeds niet volledig was dichtgegroeid. Wim voelde zich niet beter. Er werd besloten opnieuw foto’s te maken van de slokdarm en luchtpijp. Ook werd het slijm dat hij bleef ophoesten op kweek gezet. Uit de foto’s bleek dat er een scheur was ontstaan in zowel de slokdarm als luchtpijp. De kans was niet denkbeeldig dat dit is veroorzaakt bij het weghalen c.q. plaatsen van de stents.

De uitslag van de kweek liet lang op zich wachten. Maar op vrijdagmiddag laat kwam één van de verpleegkundigen Wim vertellen dat de klebsiella bacterie nu ook in zijn longen zat. Henriëtte is toen ontzettend kwaad geworden over de hele gang van zaken; een verpleegkundige die je vertelt over de uitslag van de kweek, de weinige voorzorgmaatregelen die genomen werden door het personeel – je kon immers zo in- en uitlopen bij een patiënt – een mondkapje, beschermende kleding of quarantaine was niet of nauwelijks nodig. Het werd haar teveel en zij besloot een journalist te bellen waardoor zij, welk een toeval, haar verhaal kon doen tijdens een uitzending van Debat op 2, gewijd aan “vertrouwen in ziekenhuizen”. Na afloop van de uitzending is haar desgevraagd al de naam van Pals Letselschade gegeven als organisatie die de belangen van een aantal besmette patiënten zou gaan behartigen.

Tweede operatie

De scheuren in slokdarm en luchtpijp maakten een tweede operatie noodzakelijk en zeer urgent. Op 19 september werd Wim opnieuw geopereerd. Een zeer zware operatie die bijna negen uur duurde.

Na de operatie was Wim opgewekt, maar bleef toch hoesten. Het zou allemaal goed komen, dat gaf Wim meerdere malen aan bij Henriëtte. Hij bleef vol vertrouwen! Het tegendeel bleek waar. Op zondag 25 september had Wim een heel zware hoestaanval en kreeg het daarna erg benauwd. Vermoedelijk is toen de “reparatie” aan de scheuren in slokdarm c.q. luchtpijp weer kapot gegaan. Het was goed mis en Wim moest aan de beademing. Henriëtte heeft hem hierna niet meer kunnen spreken.

Wim wordt overgeplaatst naar het Erasmus Ziekenhuis Rotterdam

Een arts van het Erasmus Ziekenhuis had kort geleden een patiënt geholpen in een vergelijkbare situatie. In overleg met Henriëtte werd Wim overgeplaatst naar dit ziekenhuis. Deze arts verwachte nog iets voor Wim te kunnen doen. Toen Henriëtte in het Erasmus aankwam stond een team van zes artsen en verpleegkundigen haar op te wachten. Zij vertelden haar ook niets meer voor Wim te kunnen doen. De situatie was zodanig slecht dat op 27 september de beademing werd stop gezet. Twee minuten later was Wim overleden.

Welke impact heeft deze periode gehad?

‘Wij zouden gaan genieten van ons leven samen. Dat deden we toch al, maar omdat ik nu ook met pensioen was kon dat nog beter. De artsen in het Maasstad Ziekenhuis waren positief over de behandeling van de slokdarmkanker. Wij waren opgelucht, het zag er immers best positief uit. We gingen voor genezing!

Ik ging twee keer per dag naar het ziekenhuis. Wim was altijd positief gestemd en stelde mij gerust dat alles goed zou komen. In de periode dat Wim in het ziekenhuis lag zijn er nooit voorzorgsmaatregelen tegen besmetting genomen. Ik – en iedereen – kon altijd op bezoek komen en hoefde geen mondkapje te dragen. Ook de communicatie vanuit het ziekenhuis was niet optimaal. In de brief van medio augustus wordt aangegeven dat hij niet besmet was met de klebsiella bacterie en nog geen drie weken later is hij wel besmet. Het betrof waarschijnlijk een geval van “kruisbesmetting”. De uitbraak van de bacterie en de gevolgen hiervan hebben mij lange tijd bezig gehouden. Maar ook de gang van zaken binnen het ziekenhuis. Er is veel fout gegaan. Ik hoop dat ze iets geleerd hebben en dat patiëntveiligheid nu hoog in het vaandel staat. Dit mag nooit meer gebeuren.

Het leven gaat door

Ik heb een excuusbrief van het ziekenhuis ontvangen. Dat heeft me veel goed gedaan. Het ziekenhuis erkent hiermee dat er dingen niet goed zijn gegaan. Ook tijdens het schaderegelingstraject heeft het ziekenhuis een constructieve houding aangenomen. Hierdoor kon Hans van den Waardenburg ook goed zijn werk doen en een rechtvaardige schadevergoeding regelen. Ik ben blij dat ik dat aan een deskundige heb kunnen overlaten en ben Pals Letselschade daarvoor heel dankbaar. Er was immers al zoveel te doen.

Mijn leven is compleet veranderd. Alle dingen die je samen nog wilde doen, we hadden nog zoveel plannen. Je kan wel de hele dag gaan zitten huilen, maar dat verandert de situatie niet. Ik ben alleen. Mijn financiële situatie is goed geregeld. Ik heb veel mensen om mij heen die mij steunen en op een goede manier “ in de gaten houden”. Kerst vier ik dit jaar bij mijn dochter en haar gezin in Frankrijk. Het is niet gemakkelijk, ik koester alle mooie herinneringen, maar ik probeer wel vooruit te kijken”.