Jolanda Paalman, van hulpverlener tot slachtofferJolanda Paalman (48) uit Holten staat altijd klaar om anderen te helpen. In 2009 werd haar gevraagd om als EHBO’er mee te gaan met de jaarlijkse koetsentocht met paarden van Markelo naar Holten. Zij stemde daar dan ook direct mee in.

De tocht door het prachtige Sallandse land verliep aanvankelijk prima. Alleen het achterste paardenstel was wat onrustig en niet goed in het gareel te houden. Toch nog onverwachts sloegen deze paarden plotseling op hol. Ze raakten daarbij de koets waarin Jolanda en enkele andere passagiers zaten. De klap was zo hevig dat een aantal mensen uit de koets werd geslingerd. Ook Jolanda kwam op de grond terecht, waarbij ze even buiten kennis raakte.

Chronisch pijnsyndroom

Snel daarna kwam ze weer bij en ze ging automatisch over in de hulpverlenersstand. Waar nodig legde ze verbanden aan en verzorgde ze de gewonden. Dat ze er zelf het ernstigs aan toe was, besefte ze toen nog niet. Pas later in het ziekenhuis, waar de gewonden heen werden vervoerd, bleek ze behoorlijk last te hebben van haar arm, nek en schouder. Een lastig te vinden kwetsuur die uiteindelijk werd benoemd als een ‘chronisch pijnsyndroom’.

Doolhof van instanties

Jolanda Paalman heeft een chronisch pijnsyndroomJuist dit soort moeilijk te definiëren klachten zijn vaak het lastigst te behandelen. Zo kwam Jolanda terecht in een doolhof van hulpverlenende instanties, de zorgverzekeraar en bureaucratische organisaties als het UWV. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ze naast fysiotherapie vijf tot zes keer per jaar pijnbestrijding kreeg in het ziekenhuis. Als vrijwillig kaderlid van het FNV kreeg Jolanda al snel na haar ongeluk ondersteuning van FNV letselschade.

Door Pals kwam alles in een stroomversnelling. Natuurlijk heb ik ook zelf veel moeten doen, zoals het leren omgaan met de chronische pijn. Dat is iets waarmee ik zal moeten leven. Maar verder heb ik na zes jaar onzekerheid de hulp gekregen die ik nodig had, zowel financieel als psychisch. Daar ben ik Pals echt dankbaar voor.

Hulp van Pals Letselschade

Al met al werd het toch steeds meer een slepende zaak, waarbij Jolanda bijvoorbeeld de kosten steeds zelf moest voorschieten. Toen besloot ze contact op te nemen met Pals Letselschade. Pals ging direct voortvarend aan de slag, regelde een voorschot, nam regelmatig contact op en bracht de hele zaak nauwkeurig in kaart. Het resultaat was dat alles binnen een dik jaar geregeld was.

Jolanda: “Door Pals kwam alles in een stroomversnelling. Natuurlijk heb ik ook zelf veel moeten doen, zoals het leren omgaan met de chronische pijn. Dat is iets waarmee ik zal moeten leven. Maar verder heb ik na zes jaar onzekerheid de hulp gekregen die ik nodig had, zowel financieel als psychisch. Daar ben ik Pals echt dankbaar voor. Als je een ongeluk krijgt zoals ik, is steun van een goede instantie die je begrijpt en helpt van het grootste belang. Ik ben weliswaar volledig afgekeurd maar ik ben alweer bezig als vrijwilliger mijn weg te vinden zodat ik anderen kan helpen. Ik weet nu beter dan ooit hoe belangrijk dat is”.