Ladder

Het was een week winter. Met veel plezier maar ook de nodige ongemakken. Had ik eindelijk de sneeuwduinen van onze oprit weg geschept, bleek de houten schuur ook nog vol te liggen. Die is weliswaar waterdicht maar de stuifsneeuw had zich door alle kieren en gaten een weg naar binnen laten blazen. Ik had natuurlijk al gezien dat mijn motor van een decoratief laagje sneeuw was voorzien. Daar had ik begin van de week nog enthousiast een foto van op Facebook gepost. Nu zag ik echter dat ook de zolder van mijn schuur vol met sneeuw lag. De opgeslagen tuinmeubelen, het setje zomerbanden en de nodige dozen met spullen zaten onder een flinke laag sneeuw. Als dat ging dooien dan kon ik de schuur en zeker de nodige spullen wel afschrijven.

Blog_Ladder_Pals.jpg


Dus dekzeil op de grond, ladder erop en met sneeuwschep en bezem naar boven. Halverwege voelde ik de ladder gaan glijden en voor ik het wist ging ik hard onderuit. Auw! Daar lag ik met mijn ene been tussen twee sporten en het andere naast de ladder. In gedachten was ik al met een gebroken been onderweg naar het ziekenhuis. Maar, toen ik voorzichtig overeind probeerde te komen, bleek ik mijn benen gewoon te kunnen gebruiken. De schade bleek uiteindelijk beperkt tot een flinke schaafplek, wat kneuzingen en een zwaargekwetst ego. Wat dom! Een ladder op een glad kleed zetten. Ik had toch beter kunnen en moeten weten.

Een aantal jaren geleden is een klant van mij, een jongeman van begin 20, iets vergelijkbaars overkomen. Ladder even tegen het niet al te hoog en niet erg schuin dak gezet. Even naar boven. Halverwege, nog geen 2 meter hoog, begon de ladder weg te glijden. Om te voorkomen dat hij met ladder en al zou vallen sprong hij eraf, viel ongelukkig met zijn rug op een muurtje en liep een lage dwarslaesie op. Ik moest er toch weer aan denken. Dat had mij kunnen overkomen. Een ongeluk zit in een klein hoekje. De clichés zijn altijd van toepassing.

Ik kon alleen mijzelf iets verwijten. Maar de jongeman werkte tijdens het ongeval voor een klein bouwbedrijf. Gezellig, leuke sfeer en de werkgever zou hem na het ongeval natuurlijk wel helpen. Eigenlijk wilde hij zijn werkgever helemaal niet aansprakelijk stellen. Het was toch zijn eigen schuld? Hij had beter moeten opletten. Juridisch ligt dat echter wel wat genuanceerder. Op basis van art. 7:658 BW moet de werkgever zorgen voor veilige arbeidsomstandigheden. En hij moet er ook op toezien dat de werknemers veilig werken en daarvoor ook de nodige spullen beschikbaar stellen. Die zorgplicht gaat heel ver.

Nadat de jongeman op aandringen van zijn vriendin toch juridische bijstand zocht en bij ons kantoor terecht kwam, heb ik de werkgever alsnog aansprakelijk gesteld. De verzekeraar van het bouwbedrijf vond dat de werkgever niet aansprakelijk kon worden gehouden voor een ongeval dat overal, ook thuis bijvoorbeeld, kon gebeuren. Daar kon je als werkgever echt niet voor waarschuwen en op toezien. Het was een goede, deugdelijke ladder en verdere veiligheidsmaatregelen in zo’n situatie zouden niet mogelijk zijn. Het werd een rechtszaak en uiteindelijk is de zaak tijdens de zitting geschikt voor een mooi bedrag. Het is dus niet tot een vonnis gekomen. Wat de rechter besloten zou hebben? We zullen het nooit weten.

De vergelijking met een thuisongeluk kwam deze week even heel dichtbij. Ik heb de sneeuw overigens nog wel uit mijn schuur kunnen krijgen. Voor alle zekerheid met een vastgeschroefde ladder.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re