Werk

Toch weer gedronken. Toch weer een tijdschrift gekocht. Toch weer te laat naar bed.

Bert_Werk_Web.jpg




Maar ja, de op mijn verjaardag van m’n zus gekregen Glen Moray is ook wel erg lekker. En als Beethoven op de cover van Historia staat, dan wil ik het betreffende artikel toch lezen. Met de (her)ontdekking van Undercover op Netflix komt mijn nachtrust ook de komende paar weken weer in gevaar. Kortom, een aantal goede voornemens zijn weer terug bij wat ze waren. Is dat erg? Eigenlijk niet, want ze zijn verloren gegaan aan dingen waar ik van geniet, die mij interesseren en het leven veraangenamen.

En dat heb ik ook gewoon nodig. Want wat krijg ik in een week soms een hoop ellende van anderen te horen. Dat hebben we natuurlijk allemaal. Familie, collegae en vrienden. Er is altijd wel iemand waar het even niet lekker mee gaat. Iemand waar je je zorgen over maakt. En dan heb ik het nog niet eens over de echte drama’s van het leven. Zoals die van mijn cliënten.

Mijn eerste videovergadering van dit jaar was daar een voorbeeld van. Een man van middelbare leeftijd die zijn hele leven hard heeft gewerkt krijgt een bedrijfsongeval. Fors letsel met blijvende gevolgen. Maar los van de hieruit voortvloeiende beperkingen kampt hij vooral met depressieve gevoelens. Hij kan niet omgaan met de nieuwe situatie. Hij is teleurgesteld in de werkgever die hem, zoals bijna altijd, na arbeidsongeschiktheid niet meer ziet staan. Teleurgesteld in het leven dat hij nu leidt. De eigenwaarde die hij ontleende aan werk, inkomen en de zorg voor zijn gezin. Het is allemaal weg. Een ernstige depressie is het gevolg. Het werd een lang en verdrietig gesprek.

Het leed van anderen kan ik me goed kan voorstellen. Dat is weleens een handicap in mijn werk. Ik leef erg mee en soms moet ik me echt vermannen om zakelijk te blijven. Ik zie het verdriet, de onmacht en voel het bijna zelf. Verstandelijk weet ik dat je het beste niets kunt zeggen. Gewoon luisteren. “Emotie komt van rechts en heeft altijd voorrang!” Maar het is wel mijn werk om in dat gesprek samen met de vertegenwoordiger van de verzekeraar te zoeken naar mogelijkheden om te helpen en te ontzorgen. En natuurlijk moeten de financiële gevolgen goed in kaart worden gebracht. Want ook dat is dan mijn werk.

Ik ben niet van slag door zo’n gesprek. Ik slaap er niet slechter door. Lig er zeker niet wakker van. Maar het houdt me wel bezig. Ook in de dagen erna. En natuurlijk weet ik dat ik mijn werk niet mee naar huis moet nemen. Maar dat is wel een probleem. Want ik werk thuis. Ik ben thuis. En ook al biedt mijn vrouw een luisterend oor, zij is geen collega. Dus blijft deze meneer en het gesprek de hele week meelopen. En dan heb ik wel behoefte aan afleiding.

Motorrijden is nu even wat minder opportuun. Alhoewel ik op 1 januari wel mijn nieuwjaarsrit heb gereden. Kon ook makkelijk met 15 graden boven nul. Maar met temperaturen rond het vriespunt, grijze luchten en regen zit ik toch liever binnen. En dan valt een ‘dry january’ voor mij even heel ongemakkelijk. En als ik dan in de supermarkt ook nog een leuk tijdschrift ontdek, dan ben ik verkocht. Kan ik me verheugen om straks de houtkachel aan te maken en met een lekker biertje, met de hond aan mijn voeten, voor het vuurtje wat te lezen. Na het eten nog een paar afleveringen Undercover. Dan kan ik er makkelijk weer een week tegenaan.

En dat gezeur over goede voornemens: het is toch klein bier. Geef mij maar gewoon een halve liter Guinness. Op het werk en op het leven. Proost!

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re