Labd_Pals-Letselschade-hulp_vekeersongeval

Het is dus bijzonder wanneer je na een ongeval hulp biedt aan een medemens. Ik vind daar wat van. Sterker nog, ik vind het erg bijzonder dat hulp bieden aan een ander als bijzonder wordt beschouwd. Want laten we eerlijk zijn, dat is toch niet bijzonder maar gewoon normaal? Wanneer een ander jouw hulp nodig heeft omdat hij of zij gewond is geraakt - nota bene omdat jij een fout hebt gemaakt in het verkeer - dan help je die persoon toch?

Dat zou je denken. Maar helaas is de praktijk anders. Heel vaak krijg ik als intakejuriste bij Pals te horen dat de eerste reactie van mensen na een verkeersongeval niet is om in de hulpstand te schieten maar in de verdediging. Krijg je - terwijl je als fietser net door een auto bent aangereden - te horen dat je uit je doppen had moeten kijken. Hoe je het wel niet in je hoofd haalde om te denken dat je voorrang had. Stamelend wijs je naar de haaientanden op het wegdek. Maar daar heeft de automobilist geen oren naar. Niets ervan. Jij had maar moeten stoppen want je zag toch dat de auto aan kwam rijden? Ook hoor ik vaak dat een tegenpartij niet bereid is om een schadeformulier in te vullen omdat de persoon in kwestie van mening is dat hij niet fout zat. Het slachtoffer moet het maar zelf oplossen.

Ik begrijp maar al te goed dat je als weggebruiker schrikt wanneer je betrokken raakt bij een ongeval. En dat je eerste instinctieve reactie is om de ander de schuld te geven. Want jij kan toch niets verkeerd hebben gedaan? Dat heeft misschien ook wel met de aanmaak van adrenaline te maken. Maar goed, ik ben slechts jurist en geen arts. Dus daar kan ik geen uitspraken over doen. Wat ik wel weet is dat emoties zoals angst, paniek en boosheid slechte raadgevers zijn. Maar dat zijn juist vaak de eerste emoties die bij de meeste mensen opkomen wanneer hen iets heftigs zoals een verkeersongeval overkomt. Dus dan ga je in de verdediging. Terwijl het natuurlijk veel beter zou zijn om eerst eens rustig een stap terug te doen en de situatie van een afstandje te bekijken. Maar ja, denk daar maar aan als je net in een ongeval verzeild bent geraakt.

Met het slachtoffer in de aangehaalde uitspraak is het uiteindelijk goed gekomen. Richting de politie heeft hij zelfs aangegeven van mening te zijn dat de automobilist genoeg gestraft was. Hij had het immers niet expres gedaan en was zelf ook heel erg geschrokken. Het openbaar ministerie en de rechter dachten daar anders over. Feit is immers dat hij een verkeersovertreding had begaan. Wel werd in de strafmaat rekening gehouden met de manier waarop de automobilist gehandeld had na het ongeval.

Hoe fijn zou het zijn wanneer iedereen die betrokken raakt bij een ongeval kan reageren zoals bovenstaande automobilist. Door hulp te bieden aan het slachtoffer, samen een schadeformulier in te vullen en later nog eens navraag te doen hoe het met iemand gaat, kun je zoveel meer voor een ander betekenen. Het levert je zelfs complimenten van een rechter en media-aandacht op. Maar daar moet je het natuurlijk niet voor doen.

Carla Prins, Letselschadejurist Intake