Gesprekken

Zomer 2021. Het is alsnog zomer geworden. De coronabeperkingen zijn deels opgeheven maar deze vrijdag werk ik nog thuis. Conform de nog geldende voorschriften. Ik zit zwetend op mijn thuiskantoor. Wel in aangepaste kleding (korte broek en t-shirt met heftige print) wat op kantoor niet kan. Maar ik had er nu wel met keurige pantalon en overhemd willen zitten. Airco. Wat een uitvinding!

Bert_Gesprekken_Web.jpg


Maar goed, ook zwetend gaat het werk door. En aangezien gedeelde smart halve smart is, vraag ik in dit soort situaties vaak hoe het mijn gesprekspartner vergaat. Bel ik iemand van de verzekeringmaatschappij dan vraag ik of hij het ook zo warm heeft. Dat leidt soms tot hele leuke en ontspannen gesprekken. Want vaak hebben anderen dezelfde (luxe)problemen. Zijn zij ook al maanden niet of nauwelijks meer op kantoor geweest. Missen zij ook de collegae en de airco. Of hebben ze zelf een cooler en ben ik een beetje jaloers.

Op mijn leeftijd heb je ook regelmatig te maken met namen die je al vaker bent tegengekomen. Bij dezelfde maatschappij. Deze vrijdag spreek ik iemand van Nationale Nederlanden die daar al langer blijkt te werken dan ik bij Pals. En hij doet zijn werk net als ik nog met plezier. Dat leidt dan automatisch ook tot een plezierig gesprek. Maar ik moet door. Nog twee telefonische intakes te gaan.

De eerste is een jongeman met veel problemen. Financieel, sociaal, nog een arbeidsconflict. O ja, ook nog een ongeval. Dat was denk ik niet de enige oorzaak van de problemen. Maar het had ook niet geholpen. Het letsel was dan ook niet zo duidelijk. Een maand na het ongeval was hij voor het eerst naar de huisarts gegaan. Ik zag al enige punten van discussie aan de horizon verschijnen. Zal ik eerlijk zijn? Sommige cliënten zou ik graag naar een concurrent verwijzen. Maar dat hoort natuurlijk niet. En dan verloopt het gesprek toch weer zodanig dat ik nog mogelijkheden zie om hem te helpen. Uitdaging geaccepteerd.

Voor het tweede intakegesprek bel ik met een mevrouw die het woord voert namens haar gehandicapte broer. Hij heeft op jonge leeftijd door een ongeval een ernstige beperking opgelopen. Hij is altijd alleen gebleven en zij helpt hem al jaren met huishoudelijke taken. Nu is hij achter in de 50 en opnieuw het slachtoffer van een vervelend ongeval met letsel. Dat is op zich al dramatisch genoeg. Maar dan vertelt deze mevrouw mij nog even in het kort haar levensverhaal. Hoe ze jarenlang voor haar zieke man heeft gezorgd. Hoe ze twee van haar kinderen heeft verloren. Ik schiet bijna vol.

Ieder huisje heeft zijn kruisje. Bij sommige mensen zijn het er meerdere en dan kan je er alleen maar respect voor hebben dat zo iemand positief blijft, realistisch is en het leven aangaat. Er nu ook weer voor haar gehandicapte en gewonde broer is. Respect!

En wat fijn dat ik me nog druk kan maken over de missende airco.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re