Labrador

Toen onze zoon vier jaar oud was, hebben we hem een keer in de hondenmand aangetroffen. Samen met onze blonde labrador die er geen enkel probleem mee had dat een klein mensje even zijn verdriet met hem wilde delen. We hadden er later ook nog een zwarte labrador bij genomen. Die vond niets lekkerder dan zichzelf in elke modderige waterplas te storten om er dan op zijn buik doorheen te schuiven. Zagen ze in de verte een andere hond dan waren ze samen vertrokken. Wat heb ik ze soms vervloekt en wat waren ze geweldig. Ze waren ruim 13 jaar bij ons, Stark en Slim. Nu hebben we Spook, een zwarte Labrador met weer een heel eigen karakter. Zelfde soort maar toch weer een individu. Elke hondenbezitter herkent dat.

Bert_Labrador_Pals.jpg



Elke hondenbezitter weet ook - of zou dat moeten weten - dat hoe goed je een hond ook denkt te kennen het een onvoorspelbaar wezen blijft. Er zijn volgens mij weinig honden die zo goedmoedig zijn als een labrador. Een paar weken terug stond onze Spook echter dreigend te blaffen tegen twee wandelaars die zich in zijn ogen vreemd gedroegen. Dat vonden de wandelaars niet fijn. Ik was helemaal verrast en hoorde mijzelf (bijna) zeggen: “Dat doet ie anders nooit…”


Hoe vaak zal die tekst zijn uitgesproken nadat iemands bouvier, Duitse herder of rottweiler een andere hond had aangevallen? Of nog erger, een kind. In mijn carrière bij Pals heb ik al tientallen letselschades veroorzaakt door allerlei soorten honden behandeld. Van breuken bij omvergelopen fietsers en een enkele beet in een arm of been tot verschrikkelijke wonden. Kinderen met akelige littekens in het gezicht. Een mevrouw die door een vleesetende bacterie bijna haar been kwijtraakte.

Op basis van art. 6:179 BW is de eigenaar eigenlijk altijd aansprakelijk. Het slachtoffer krijgt dus in principe alle materiële schade vergoed en heeft daarnaast recht op smartengeld. Maar zoals altijd kan geen enkel bedrag de ellende en de blijvende gevolgen vergoeden.

Uw eventuele aansprakelijkheid als bezitter van een dier kúnt u verzekeren. Dat risico is dan verzekerd op basis van een aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren (AVP). De meeste Nederlanders hebben gelukkig zo’n verzekering want het is niet duur en elke assurantietussenpersoon zal u deze verzekering adviseren. Maar je zal maar tegen een vasthoudende staffordshirebullterriër oplopen waarvan de eigenaar niet verzekerd is. Of tegen een vriendelijk ogende labrador die toch niet zo vriendelijk blijkt te zijn.

En de demonstrant die door een politiehond wordt gebeten dan?, vraagt u zich in alle actualiteit misschien af. Dan gaat art. 6:179 BW niet op. Want voor dat artikel moet het gaan om een eigen gedraging van het dier. Bij een politiehond die als wapen wordt ingezet, is het niet de eigen energie van het dier maar de hondenbegeleider die het dier ‘stuurt’. Als de demonstrant kan bewijzen dat de politie onrechtmatig heeft gehandeld, dan kan hij of zij misschien wel aanspraak maken op een schadevergoeding. Maar dat is een ander verhaal.

De moraal van dit verhaal is meervoudig. Voor iedereen geldt de morele plicht een AVP af te sluiten. Voor de overheid is het advies om deze verzekering alsnog verplicht te stellen. En voor elke hondeneigenaar geldt de noodzaak om zich te realiseren dat het dier een eigen energie heeft en dat niet iedereen honden leuk vindt.

Al blijf ik dat laatste in het geval van onze labrador haast onbegrijpelijk vinden.

Meer weten over dit onderwerp? Lees hier wat Kenny Hassink over dit onderwerp heeft geschreven.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re