Lente

Heb je ook zo’n behoefte aan positieve dingen? Ik leef nu al weken met een constante grauwe ruis op de achtergrond. Die zich moeilijk laat onderdrukken. Hoef ik vast niet uit te leggen.

Bert_Maart_Web.jpg

En eigenlijk is maart voor mij persoonlijk helemaal niet slecht begonnen. Er was afleiding genoeg. Op het werk en privé. De enthousiaste stagiaire die ik mag begeleiden kost uiteraard tijd en energie maar ze doet haar werk goed. De enkele afspraak verliep naar wens. Een schaderegelaar van Achmea had bijna de pensioengerechtigde leeftijd en deed een afscheidstournee. Toch mooi als je dan een van de drie kantoren bent waarvoor hij de moeite neemt om dat persoonlijk te doen. Wederzijds respect.

Heel af en toe lukte het zelfs om iemand bij een verzekeraar telefonisch te bereiken. Nou, dan ben je toch blij. Bij een expertisebureau had iemand zelfs de tijd gevonden om twee maanden na het ongeval een eerste voorschot te (laten) betalen. Nou, dan ben je toch dankbaar. Maart was eigenlijk fantastisch begonnen.

Van het weekend ook weer wat in de tuin gedaan. Want alles begint weer voorzichtig een groene glans te krijgen. De meidoornhaag laat hier en daar al wat blad zien. Net als de forsythia. Sneeuwklokjes in het gras. En al ben ik geen echte tuinman, ik kan daar wel van genieten. Dan begint het te kriebelen. Dan moet er wat gebeuren. Nog wat blad geruimd en de nestkastjes schoongemaakt en opnieuw opgehangen. Met hulp van onze zoon en schoondochter. Blij en dankbaar.

Het was ook nog mooi weer. Eindelijk zon! Weer een rondje op de motor. Wel even schrikken aan de pomp want voor mijn 30 jaar oude Honda Shadow tank ik bij voorkeur de beste benzine. En dat komt er inmiddels op neer dat elke volle tank nu gelijk staat aan een goede fles whisky. En dan gaat het toch wel pijn doen. Als de prijs op het niveau van een single malt gaat komen? Dan moet ik overwegen om te stoppen. Weet nog niet of dat motorrijden of drinken gaat worden. Maar niettemin was het heerlijk om weer even die vrijheid te voelen.

Vrijheid die ik iedereen zo van harte gun. En dan bedoel ik niet de vrijheid van het motorrijden maar de vrijheid om zonder angst te leven. Te zeggen wat je denkt, te doen wat je wilt. En natuurlijk te kunnen beschikken over de basisbehoeften: onderdak, voedsel en veiligheid. Ooit ben ik een basiscursus verzekeringen begonnen met deze algemene wijsheid. Meen ik mij te herinneren. De cursusmap heeft diverse verhuizingen niet overleefd. Anders had ik het geciteerd. Maar de essentie was dat verzekeringen in een behoefte voorzien. Wat belangrijk voor je is, wil je immers niet kwijtraken. En als dat dan toch gebeurt, dan wil je de schade graag vergoed hebben. Er is echter een probleem dat in die eerste pagina’s van de cursus niet aan de orde komt. Bij molest wordt niet uitgekeerd. Voor als je niet in de verzekeringen werkzaam bent: mooie term om even te googelen.

Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar het prachtige nieuwe album van Marillion An hour before it’s dark. Ik ben nog niet toegekomen aan de songteksten maar zowel titel als muziek zijn licht depressief of op zijn minst melancholiek. Ik houd ervan. Maar vooral in de wetenschap dat er altijd weer licht is na de duisternis. En dat er na een lange, donkere wintertijd altijd weer een lente komt. Voor iedereen.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re