Labd_Pals-Letselschade-midlifecrisis.jpg

Nu heb ik die middelbare leeftijd nog niet bereikt maar ik kom wel in de buurt. En zie het van dichtbij gebeuren. Inmiddels weet ik ook dat zo’n midlifecrisis echt niet zomaar komt aanwaaien. Vaak voelen deze mannen zich jarenlang prima in hun vertrouwde jasje, zittend op het grasveld van de mooie doorzonwoning. Maar dan… Dan blijkt het jasje toch niet zo lekker meer te zitten en vinden ze een functie elders. Of blijkt het gras bij de buurvrouw toch een tikkeltje groener te zijn. Overigens ben ik nog geen vrouw met een midlifecrisis tegengekomen die in een kek sportautootje met een jonge vent naast zich richting de horizon rijdt. Nee, waar mannen volgens mij eerder kijken of het ergens anders beter is, kijken vrouwen eerder naar binnen. Zij stellen zich niet de vraag of het gras bij de buurman groener is maar of ze überhaupt nog wel blij zijn met zichzelf. Vrouwen verdiepen zich eerder in hun eigen geluk in plaats van te denken dat het geluk vanzelf komt aanwaaien als ze maar kiezen voor een andere man of een dure snelle auto.

En dan heb je nog de ‘letselschadetwijfelaars’. Je zou denken dat ik als intakemedewerker niet te maken krijg met het afsluiten van dossiers. Maar af en toe komt er een telefoontje binnen van iemand die vragen heeft over een regeling met een verzekeraar. Ze hebben geen belangenbehartiger of een belangenbehartiger waar ze niet tevreden over zijn. En nu staan ze op het punt om het dossier af te wikkelen. De vaststellingsovereenkomst waarin afspraken worden vastgelegd tussen slachtoffer en verzekeraar ligt ter ondertekening op tafel. En dan komt de twijfel. Is de regeling wel redelijk? Werkt deze niet in mijn nadeel? Vaak wordt met een dergelijke overeenkomst - rekening houdend met alle kansen en bedreigingen voor beide partijen - de zaak definitief geregeld. Je kunt er dan niet meer op terug komen en dat besef brengt twijfel. Zeker wanneer een zaak al jarenlang loopt.

Het is natuurlijk ook lastig om zo’n beslissing te nemen. Helemaal als een langslepende discussie met de verzekeringsmaatschappij onopgelost lijkt te blijven. Een verzekeraar kan dan voorstellen om door een regeling gezamenlijk te besluiten de discussie te laten voor wat het is en samen tot een financiële genoegdoening te komen. Maar doe je daar dan goed aan?

Een belangenbehartiger kan je bijstaan in het hele letselschadetraject. Vanaf het moment van ongeval tot de afwikkeling van de zaak. Hij of zij kent alle ins en outs van je dossier en kan je dan ook adviseren over de afwikkeling. Is het een redelijk voorstel? Wat is het alternatief wanneer je niet akkoord gaat met het aanbod? Met enige regelmaat hoor ik iemand dan verzuchten: “Als ik hiermee akkoord ga kan ik nooit meer terug!” Dat klopt. Maar je kunt wel vooruit. Want een punt zetten achter een langlopend dossier kan ook zekerheid en duidelijkheid geven.

Het daadwerkelijk maken van een keuze kan lastig zijn. Zeker als je twijfelt of je wel de juiste keuze maakt. Heb je geen belangenbehartiger en kom je – op een eerder moment in het letselschadetraject - voor deze keuze te staan? Weet dan dat je altijd contact met ons kunt opnemen.

En die midlifecrisismannen? Soms komen ze terug op hun keuze. Komen ze er achter dat het gras bij de buurvrouw inderdaad wel groener was maar dat dit komt omdat deze buurvrouw nogal veeleisend is op het gebied van tuinonderhoud. En ja, wie denk je dat er dan opdraait voor het sproeien, bemesten, maaien en verticuteren?

Carla Prins, Letselschadejurist Intake