Labd_Pals-Letselschade-le-fue.jpg

De rest van de campinggasten bleef opvallend rustig. Terecht? We hadden geen idee dus ik ging navraag doen bij de receptie. In mijn beste Frans probeerde ik uit te leggen graag wat meer informatie te willen. Moesten we ons zorgen maken? De receptioniste bleef kalm maar vooral erg ongeïnteresseerd. In mijn ogen dan. Want ik vond mijn “Où est le feu?” toch wel duidelijk genoeg. Maar zij haalde haar schouders op en reageerde niet op mijn vragen. Na enig aandringen vertelde ze in rap Frans iets wat in haar ogen geruststellend moest overkomen. Waar ik dan weer niets van begreep want zo goed is mijn Frans nou ook weer niet. Ze zuchtte eens diep, pakte Google Translate erbij en daar stond het: “Wij hebben nog geen instructies ontvangen”. Met andere woorden: pas de problème! Niet zeuren.

Noem het werkdeformatie maar zo zit ik dus niet in elkaar. Ik kan niet als een struisvogel mijn kop in het zand steken en doen alsof er niets aan de hand is. Zeker niet wanneer er overduidelijke signalen zijn die het tegenovergestelde doen vermoeden. Daarbij vind ik het erg belangrijk om helder en duidelijk te communiceren. Zeker in situaties waarbij iemand zich onzeker of angstig voelt en je als gesprekspartner die angst kan wegnemen. Dat doe ik zelf immers ook wanneer ik aan het werk ben. Niet dat we alleen maar paniekerige mensen spreken. Maar laten we eerlijk zijn: ik krijg over het algemeen vooral mensen aan de telefoon die iets naars is overkomen. En dan vind ik het belangrijk om iemand gerust te kunnen stellen en verder op weg te helpen.

Maar goed, dat was de jonge Franse dame dus duidelijk niet van plan want Google Translate bleef stil. Ik ging het maar wat hogerop zoeken. Letterlijk dan. Want ik vermoedde dat de manager waarschijnlijk net zo koelbloedig zou reageren als het meisje van de receptie. Ik snap dat ergens ook wel. Je wilt je gasten natuurlijk niet ongerust gaan maken. Nee, die moeten gewoon lekker in het zwembad blijven relaxen. Het animatieteam zette een tandje bij om iedereen maar vooral af te leiden van de groter wordende rookwolk.

En dus stond ik bovenop het zonnedek, de meest hoge plek op de camping. Zodat ik kon zien waar de rook precies vandaan kwam. Of op zijn minst een beter WiFi-signaal zou ontvangen om online wat meer informatie te krijgen. Maar helaas! Op beide fronten geen succes. Op het moment dat de brandlucht sterker werd, een helicopter regelmatig overvloog en brandweersirenes wel erg dichtbij stopten, steeg naast de rookwolken ook mijn ongerustheid. Want wat moet je doen wanneer iedereen om je heen doorgaat met de dagelijkse bezigheden en je je kinderen niet ongerust wilt maken? Ondertussen ben je in je hoofd al bezig met een evacuatie. Of erger.

Ik keek nog eens goed om mij heen. En besloot dat wanneer de Fransen geen noodzaak tot paniek zagen die noodzaak er op dat moment kennelijk ook niet was. Dus ik haalde een paar keer diep adem en deed wat ik vaker in mijn blogs schrijf en aan mijn klanten vertel: vertrouw op de experts. Laat het los. Ik liet zo goed als het ging mijn paniek achter op het zonnedek en ging met mijn kinderen voor de zoveelste keer die dag de glijbaan af. Mijn oudste vertrouwde het toch niet helemaal en vroeg wat we moesten doen wanneer de brand dichterbij zou komen. Ik legde hem uit dat er voor ons maar één ding belangrijk was: papa, mama en de kinderen in de auto en wegrijden. De kampeerspullen zijn vervangbaar. Onze gezondheid en veiligheid niet. En dat we moesten vertrouwen op de informatie die we van de camping kregen. Als het echt gevaarlijk zou worden, zouden ze ons dat wel laten weten. Enigszins gerustgesteld rende hij richting zwembad maar draaide zich vlak voor de rand toch nog even om. “Vergeet je de IPad en telefoons dan ook niet mam? Die vind ik namelijk ook wel belangrijk!” Heerlijk, zo’n relativerende puber!

Twee uur later kon ik online de oorzaak van mijn paniek achterhalen. Nog geen 10 minuten rijden bij ons vandaan was een houtstapel in brand gevlogen. In het gortdroge veld was het vuur snel uitgebreid. De brandweer had door snel ingrijpen erger kunnen voorkomen. Gelukkig is het dus allemaal met een sisser afgelopen. Maar ondanks mijn laat-het-los-en-durf-te-vertrouwen-op-de-expertsmentaliteit had ik het prettiger gevonden wanneer we toch wat meer informatie hadden gekregen van de camping. Dus niet een “Wij hebben nog geen instructies ontvangen” maar eerder een “Wees gerust! Zolang wij nog geen instructies hebben ontvangen, hoeft u zich geen zorgen te maken. Als dat nodig is, informeren wij u verder.”

Iets zegt mij dat het schouderophalende receptiemeisje dat toch iets teveel typen vond in die hitte. Misschien toch tijd voor een cours de communication?

Carla Prins, Letselschadejurist Intake