Labd_Pals-vreiligheidstips-template.jpg

Een t-shirt met die tekst kwam op mijn tijdlijn van Facebook voorbij. En sloot naadloos aan op een recente ervaring. Het komt niet meer zo vaak voor. Althans, veel minder dan vroeger. Dat ik boos word. Maar recent is het weer gebeurd. Niet heel erg hoor. Althans, veel minder dan vroeger. Boos.

Het ging om een ongeval van ruim een half jaar geleden. Een jongen was op zijn scooter aangereden door een auto. Ik ga je nu niet vermoeien met alle details maar er was discussie over de aansprakelijkheid. In de Gedragscode Behandeling Letselschade (GBL) staat dat de verzekeraar binnen drie maanden na ontvangst van de aansprakelijkstelling een onderbouwd standpunt inneemt (gedragsregel 4). Dat was hier niet gelukt.

Ik had het politierapport opgevraagd, de vier getuigen aangeschreven, de moeder van cliënt had ook nog de niet-betrokken buschauffeur benaderd. De laatste had niets gezien. De politie had er weer niet heel veel werk van gemaakt en twee getuigen reageerden ook na een tweede herinnering niet. Kortom, er waren twee onafhankelijke getuigen die de lezing van mijn cliënt bevestigden. En meer leek er ook niet te gaan komen.

Maar het door de verzekeraar ingeschakelde expertisebureau wilde op basis van de beschikbare informatie geen aansprakelijkheid erkennen. Nee, de andere getuigen moesten nogmaals benaderd worden. Bij de politie werd andermaal nagevraagd of er wellicht toch meer was genoteerd dan een summiere omschrijving en de gegevens van de betrokken partijen. Dat advies hadden ze in ieder geval bij de opdrachtgever neergelegd.

Een door de verzekeraar ingeschakeld expertisebureau vraagt de verzekeraar om nadere informatie op te vragen? Soms begrijp ik het niet meer. Als expert word je toch ingeschakeld om iets te doen? Toch niet om advies te geven dat de opdrachtgever dan zelf weer moet beoordelen en uitvoeren? Zo ga je natuurlijk nooit binnen drie maanden een standpunt innemen! Het expertisebureau was niet onder de indruk van GBL, mijn argumenten of verbazing. Op basis van de beschikbare informatie werd aansprakelijkheid vooralsnog afgewezen. Als ik geen geduld had, moest ik het maar aan de rechter voorleggen.

Als Pals procederen we echter niet. Dat besteden we uit. Dat staat ook in onze voorwaarden en in de overeenkomst die we met de cliënt afsluiten. We geven wel een (proces)advies. Dan kunnen we op basis hiervan nadere afspraken maken. Helder en duidelijk. Vind ik tenminste wel. Dus had ik de cliënt geïnformeerd over het (voorlopig) afwijzende standpunt van het expertisebureau dat namens de verzekeraar daar dan wel weer heel stoer zelf over kon beslissen. Uitleg gegeven. Toch afwachten of op basis van de huidige informatie het oordeel van de rechter vragen?

Toen belde de moeder van cliënt. Hoe hadden we de zaak van haar zoon eigenlijk in behandeling gekregen? Hij had helemaal geen contact met ons gezocht. Ik vertelde haar dat hij door Slachtofferhulp was gewezen op een lijstje met belangbehartigers. En toch echt zelf contact had gezocht. Ze vertrouwde het niet. Ze had het allemaal uitgezocht. Ik kon zelf wel naar de rechter. Tot een bedrag van € 25.000,- hoefde je geen advocaat in te schakelen. Waarom deed ik dat niet zelf? De verwijten bleven komen. Ze moest alles zelf doen. Ze kon het allemaal net zo goed zelf doen.

Dus werd ik een beetje boos en adviseerde haar het dan ook vooral lekker zelf te doen. Niet heel tactisch natuurlijk. Want met zo’n opmerking ben je de klant kwijt. Ik kreeg meteen opdracht om het dossier aan haar toe te sturen. Wat ik natuurlijk niet kon doen. Haar meerderjarige zoon zou daar toch echt zelf om moeten vragen. Vertelde ik haar vriendelijk.

Bert Heida, Letselschadespecialist NIVRE-re